Στο συνέδριο της Αθήνας, ο Στράτης μου θύμισε το παραπάνω θέμα. Γράφω, λοιπόν, τη στοιχειώδη απόδειξή του, που βρήκα στο βιβλίο
"Mathematical Olympiad Challenges" των Andreescu-Gelca.
Θα αποδείξουμε το ζητούμενο με επαγωγή στο

.
Για

έχουμε ότι:
Υποθέτουμε ότι το συμπέρασμα ισχύει για κάθε ακέραιο

και αποδεικνύουμε ότι ισχύει και για
Θεωρούμε

θετικούς ακεραίους

τέτοιους, ώστε
Για

θέτουμε

και
Παρατηρούμε ότι:
(1)
Θέλουμε να δείξουμε ότι

.
Υποθέτουμε ότι αυτό δεν ισχύει. Τότε, χρησιμοποιώντας την
(1) έχουμε ότι:
(2)
Εξάλλου, αφού για

ισχύει

, από την επαγωγική υπόθεση έπεται ότι:

για κάθε

.
Τώρα θα επικαλεστούμε την
άθροιση κατά Abel (διακριτό ανάλογο της ολοκλήρωσης κατά παράγοντες), σύμφωνα με την οποία, αν

είναι πραγματικοί (ή μιγαδικοί) αριθμοί και θέσουμε

για

τότε ισχύει η σχέση:

(

).
Με εφαρμογή της άθροισης κατά Abel προκύπτει ότι:
(3).
Δίχως βλάβη της γενικότητας, μπορούμε να υποθέσουμε ότι

οπότε

για

Από τη σχέση
(3), λοιπόν, προκύπτει ότι:
(4)
όπου στο τελευταίο άθροισμα χρησιμοποιήσαμε ξανά την άθροιση κατά Abel.
Όμως, από την
(4) και την ανισότητα αριθμητικού-γεωμετρικού μέσου προκύπτει ότι:
και άρα

, που είναι άτοπο από τη σχέση
(2).
Έτσι, ολοκληρώνεται η επαγωγική απόδειξη και το συμπέρασμα έπεται.