Κάνω μια προσπάθεια.
Η f προφανώς δεν είναι σταθερή και σαν πολυωνυμική είναι συνεχής.
Για n = 1 τότε αν
![\displaystyle{x \in [1,2]} \displaystyle{x \in [1,2]}](/forum/ext/geomar/texintegr/latexrender/pictures/a94a7dc79764a24d318c8decff7440fc.png)
θα ισχύει
![\displaystyle{f(x) \in [ - 1,0]\,} \displaystyle{f(x) \in [ - 1,0]\,}](/forum/ext/geomar/texintegr/latexrender/pictures/25ae33f26811f796dc44e0793626e084.png)
και για n = 2 αν
![\displaystyle{x \in [2,3]\,} \displaystyle{x \in [2,3]\,}](/forum/ext/geomar/texintegr/latexrender/pictures/b69abc89df829fed3abaae19415d20e1.png)
θα ισχύει
![\displaystyle{f(x) \in [0,3]} \displaystyle{f(x) \in [0,3]}](/forum/ext/geomar/texintegr/latexrender/pictures/61ea103fb5c829c5adb2625d1279f7ea.png)
.
Συνεπώς η f στο [1 , 3] παίρνει ετερόσημες τιμές και άρα μηδενίζεται. Είναι πρώτου ή δευτέρου βαθμού (με Δ>0 στην περίπτωση αυτή)
και άρα εκατέρωθεν της ρίζας αλλάζει πρόσημο. Επομένως αναγκαστικά η ρίζα είναι ίση με 2 (διαφορετικά οδηγούμαστε σε άτοπο.)
Έτσι
Επειδή η f είναι πρώτου(αυτό μπορούμε να το αποκλείσουμε τώρα αλλά δεν χρειάζεται) ή δευτέρου βαθμού με ρίζα το 2 από τα δεδομένα προκύπτει ότι είναι γνησίως αύξουσα στο

και επομένως και σε καθένα από τα διαστήματα
Έστω

τότε
Πρέπει για κάθε

να ισχύει
Αλλάζοντας τα πρόσημα στην (3) και μετά προσθέτοντας κατά μέλη με την (2) παίρνουμε:
Έστω ότι α -1 < 0
Θεωρούμε το τριώνυμο

που έχει διακρίνουσα
Συνεπώς

,
αλλά τότε δεν ισχύει η (2)
Έστω ότι α -1 > 0
Τότε
, άτοπο
Συμπεραίνουμε ότι
α = 1 οπότε οι (2) και (3) μας δίνουν αντίστοιχα
Αν
β + 2 > 0 οδηγούμαστε σε άτοπο από την (6) ενώ αν
β + 2 < 0 οδηγούμαστε σε άτοπο από την (5)
Συνεπώς
β = -2 και από την (1) παίρνουμε
c = 0 οπότε
Εύκολα επαληθεύουμε ότι η f ικανοποιεί τα δεδομένα.
Γιώργος