Με αφομή την άσκηση --->εδώ
Βλέποντας την εισήγηση αλλά και διαβάζοντας καλύτερα το κείμενο μου γεννήθηκαν οι παρακάτω (μαθηματικές) απορίες:
Απορία 1η
Νομιμοποιούμαστε ως καθηγητές μαθηματικών να φέρνουμε μαθητές μπροστά σε απρόβλεπτες καταστάσεις;
(εδώ δανείζομαι την ορολογία του κειμένου)
Απρόβλεπτες καταστάσεις εννοεί,αν κατάλαβα καλά,κάτι εντελώς ξένο στο μαθητή.
Με λίγα λόγια θέλω να πω,πως περιμένω να απαντήσει ένας (μέτριος μάλιστα,απ'ότι λέει το κείμενο) μαθητής της Α'Λυκείου στο ερώτημα μου,όταν δε γνωρίζει καν τι σημαίνει
ύψωση σε άρρητο εκθέτη;
(δανείζομαι από την εισήγηση και γενικεύω σε ανάλογες καταστάσεις)
Γιατί κάλλιστα μπορεί το
να πάρει λόγου χάρη και άρρητες τιμές.Επιπροσθέτως που έχει δει τη θεωρητική θεμελίωση και το πεδίο ορισμού της συγκεκριμένης ποσότητας μου βρίσκεται στο 1ο μέλος;
Αν το παράδειγμα στήνεται απλά για να δώσει ο μαθητής καθοδηγούμενος τις έξυπνες απαντήσεις του θεωρητικού υπόβαθρου, τότε ναι κάπου συμφωνώ.
Απορία 2η
Στο θεωρητικό υπόβαθρο που δίνεται(στην παραπομπή που δίνεται),στην τρίτη περίπτωση γράφεται πως
φυσικός.Καλύπτουμε τους μαθητές λέγοντας τους αυτό;Απορία 3η
Πως απαντάμε σε πιθανή ερώτηση ενός μαθητή (εντάξει μέτριου αποκλείεται)
''Κύριε-α,πως είμαστε σίγουροι πως οι περίπτώσεις είναι αυτές και μόνον αυτές;''
Αυτό συνδέεται και με την πρώτη απορία.
Καταλήγοντας ρωτώ μήπως θα έπρεπε πρώτα οι μαθητές να έχουν το (ελάχιστο) θεωρητικό υπόβαθρο για να έρθουν σε επαφή με απρόβλεπτες γι'αυτούς καταστάσεις
ή είναι πάρα πολύ ως ζητούμενο αυτό;
Αν έχετε κάτι γόνιμο να πείτε,καταθέστε το.
Ίσως γίνουμε πραγματικά καλύτεροι στη διδασκαλία.
Ξανά καλημέρα και καλό Σ-Κ!
