Π.Μ.Δ.Μ. Γ' Λυκείου 1981

Συντονιστές: cretanman, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΙΩΑΝΝΟΥ, socrates

Άβαταρ μέλους
parmenides51
Δημοσιεύσεις: 6238
Εγγραφή: Πέμ Απρ 23, 2009 9:13 pm
Τοποθεσία: Πεύκη
Επικοινωνία:

Π.Μ.Δ.Μ. Γ' Λυκείου 1981

#1

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από parmenides51 »

1. Πάνω στους ημιάξονες \displaystyle{Ox, Oy } ενός ορθοκανονικού συστήματος βρίσκονται τα μεταβλητά στοιχεία
με συντεταγμένες \displaystyle{ A(a,0), B(0,b)} αντίστοιχα τέτοια ώστε \displaystyle{|AB|=d} όπου \displaystyle{d} σταθερό και \displaystyle{ab\ne 0} .
Στα ευθύγραμμα τμήματα \displaystyle{OA,OB,AB} βρίσκονται τα σημεία \displaystyle{C,D, E} αντίστοιχα
ώστε οι απλοί λόγοι \displaystyle{(AOC)=c_1, (BOD)=c_2, (ABE)=c_3} να είναι σταθεροί θετικοί αριθμοί.
Να βρεθούν οι τιμές των \displaystyle{a,b} ώστε το εμβαδόν του τριγώνου \displaystyle{ CD E} να είναι μέγιστο.


2. Ορίζουμε τις συναρτήσεις \displaystyle{f(x)=\sigma \upsilon \nu\left( \frac{\pi}{2^x}\right) \, , x\in \mathbb{N}^* -\{1\}} και \displaystyle{g(x)=f(2)f(3)\cdot  ... \cdot f(x)f(x+1) \, , x\in \mathbb{N}^*-\{1\}}.
Να αποδειχθούν :
α) \displaystyle{2f(x+1)=2^x\eta \mu \left( \frac{\pi}{2^x}\right)g(x)}
β) \displaystyle{\lim_{x\to \infty} g(x)= \frac{2}{\pi}}


3. Δίνεται η συνάρτηση \displaystyle{f} για την οποία ισχύει \displaystyle{f(x+y)=\frac{f(x)+f(y)}{1+f(x)f(y)}} με \displaystyle{ x,y\in \mathbb{R}}
α) Να δειχτεί οτι αν υπάρχει \displaystyle{x_0 } τέτοιο ώστε \displaystyle{f(x_0)=1} τότε η \displaystyle{f} είναι σταθερή.
Ισχύει το ανάλογο εαν \displaystyle{f(x_0)=-1};
β) Αν η \displaystyle{f} δεν παίρνει τις τιμές \displaystyle{1,-1}, τότε για την συνάρτηση \displaystyle{g(x)=\frac{1+f(x)}{1-f(x)}\, ,x\in \mathbb{R}}
ισχύει \displaystyle{g(x+y)=g(x)g(y) για κάθε \displaystyle{x,y\in \mathbb{R}}
BAGGP93
Δημοσιεύσεις: 1552
Εγγραφή: Σάβ Ιούλ 02, 2011 8:48 pm
Τοποθεσία: Ιωάννινα - Αθήνα

Re: Π.Μ.Δ.Μ. Γ' Λυκείου 1981

#2

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από BAGGP93 »

parmenides51 έγραψε:

3. Δίνεται η συνάρτηση \displaystyle{f} για την οποία ισχύει \displaystyle{f(x+y)=\frac{f(x)+f(y)}{1+f(x)f(y)}} με \displaystyle{ x,y\in \mathbb{R}}
α) Να δειχτεί οτι αν υπάρχει \displaystyle{x_0 } τέτοιο ώστε \displaystyle{f(x_0)=1} τότε η \displaystyle{f} είναι σταθερή.
Ισχύει το ανάλογο εαν \displaystyle{f(x_0)=-1};
β) Αν η \displaystyle{f} δεν παίρνει τις τιμές \displaystyle{1,-1}, τότε για την συνάρτηση \displaystyle{g(x)=\frac{1+f(x)}{1-f(x)}\, ,x\in \mathbb{R}}
ισχύει \displaystyle{g(x+y)=g(x)g(y) για κάθε \displaystyle{x,y\in \mathbb{R}}
α)Υποθέτουμε ότι υπάρχει \displaystyle{x_0\in\mathbb{R}} τέτοιο, ώστε \displaystyle{f(x_0)=1}

Η αρχική σχέση τώρα για \displaystyle{y=x_0} δίνει

\displaystyle{f(x+x_0)=\frac{f(x)+f(x_0)}{1+f(x)\,f(x_0)}=\frac{f(x)+1}{1+f(x)}=1\,\,,x\in\mathbb{R}}

Η τελευταία σχέση για \displaystyle{x=x-x_0} δίνει \displaystyle{f(x)=1\,\,,x\in\mathbb{R}} , δηλαδή \displaystyle{f} σταθερή.

Με τις ίδιες αντικαταστάσεις, αν υπάρχει \displaystyle{x_0\in\mathbb{R}} τέτοιο, ώστε \displaystyle{f(x_0)=-1} , τότε παίρνουμε

\displaystyle{f(x)=-1\,\,,x\in\mathbb{R}}

β)Για κάθε \displaystyle{x,y\in\mathbb{R}} έχουμε

\displaystyle{\begin{aligned} g(x+y)=\frac{1+f(x+y)}{1-f(x+y)}&=\displaystyle{\frac{1+\frac{f(x)+f(y)}{1+f(x)\,f(y)}}{1-\frac{f(x)+f(y)}{1+f(x)\,f(y)}}}\\&=\frac{1+f(x)\,f(y)+f(x)+f(y)}{1+f(x)\,f(y)-f(x)-f(y)}\\&=\frac{\left(1+f(y)\right)\left(1+f(x)\right)}{\left(1-f(y)\right)\left(1-f(x)\right)}\\&=\frac{1+f(x)}{1-f(x)}\cdot \frac{1+f(y)}{1-f(y)}\\&=g(x)\,g(y)\end{aligned}}
Παπαπέτρος Ευάγγελος
ArgirisM
Δημοσιεύσεις: 224
Εγγραφή: Δευ Απρ 16, 2012 10:38 pm

Re: Π.Μ.Δ.Μ. Γ' Λυκείου 1981

#3

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από ArgirisM »

parmenides51 έγραψε: 2. Ορίζουμε τις συναρτήσεις \displaystyle{f(x)=\sigma \upsilon \nu\left( \frac{\pi}{2^x}\right) \, , x\in \mathbb{N}^* -\{1\}} και \displaystyle{g(x)=f(2)f(3)\cdot  ... \cdot f(x)f(x+1) \, , x\in \mathbb{N}^*-\{1\}}.
Να αποδειχθούν :
α) \displaystyle{2f(x+1)=2^x\eta \mu \left( \frac{\pi}{2^x}\right)g(x)}
β) \displaystyle{\lim_{x\to + \infty} g(x)= \frac{2}{\pi}}
\alpha) Είναι 2f(x + 1) = 2^x \eta \mu (\frac{\pi}{2^x}) f(2)f(3)...f(x + 1) \Longleftrightarrow f(2)f(3)...f(x) = \frac{1}{2^{(x - 1)} \eta \mu (\frac{\pi}{2^x})}(1) (έχουμε \frac{\sqrt{2}}{2} < f(x) =  \sigma \upsilon \nu (\frac{\pi}{2^x}) < 1 αφού 2^x \geq 4 \Longleftrightarrow 0 < \frac{\pi}{2^x} \le \frac{\pi}{4} \Longleftrightarrow 1 > f(x) =  \sigma \upsilon \nu (\frac{\pi}{2^x}) \geq \frac{\sqrt{2}}{2} > 0).
Θα αποδείξουμε το ζητούμενο επαγωγικά. Για x = 2: f(2) = \frac{\sqrt{2}}{2} = \frac{1}{2 \eta \mu (\frac{\pi}{4})}, οπότε το ζητούμενο ισχύει.
Έστω ότι το ζητούμενο ισχύει για τυχαίο x = \kappa. Τότε είναι f(2)f(3)...f(\kappa) = \frac{1}{2^{(\kappa - 1)} \eta \mu (\frac{\pi}{2^{\kappa}})}(2).
Για \nu = \kappa + 1 πρέπει f(2)f(3)...f(\kappa)f(\kappa + 1) = \frac{1}{2^{\kappa} \eta \mu (\frac{\pi}{2^{\kappa + 1}})}.
Είναι f(2)f(3)...f(\kappa)f(\kappa + 1) = \frac{\sigma \upsilon \nu (\frac{\pi}{2^{\kappa + 1}})}{2^{(\kappa - 1)} \eta \mu (\frac{\pi}{2^{\kappa}})}(3).
Όμως \eta \mu (\frac{\pi}{2^{\kappa}}) = \eta \mu (2 \frac{\pi}{2^{\kappa + 1}}) = 2 \eta \mu (2 \frac{\pi}{2^{\kappa + 1}}) \sigma \upsilon \nu (2 \frac{\pi}{2^{\kappa + 1}})(4).
Αντικαθιστώντας στην (3) με βάση την (4) προκύπτει η ζητούμενη. Έτσι γνωρίζουμε ότι η προς απόδειξη σχέση ισχύει για όλους τους φυσικούς που είναι μεγαλύτεροι ή ίσοι του 2.

\beta) \displaystyle{\lim_{x \to + \infty}g(x)} = \displaystyle{\lim_{x \to + \infty} \frac{2f(x + 1)}{2^x \eta \mu (\frac{\pi}{2^x})} = \displaystyle{\lim_{x \to + \infty} \frac{2f(x + 1)}{\pi \frac{\eta \mu (\frac{\pi}{2^x})}{\frac{\pi}{2^x}}}(5).
Είναι \displaystyle{\lim_{x \to + \infty} f(x)} = \displaystyle{\lim_{x \to + \infty} \sigma \upsilon \nu (\frac{\pi}{2^x})}.
Όμως \displaystyle{\lim_{x \to + \infty} \frac{\pi}{2^x}} = 0 \Longleftrightarrow \displaystyle{\lim_{x \to + \infty} 2f(x)} = \displaystyle{\lim_{x \to + \infty} 2f(x + 1)} = 2(6).
Τέλος, θέτοντας u = \frac{\pi}{2^x} \to 0^+, όταν x \to + \infty, έχουμε \displaystyle{\lim_{x \to 0^+} \frac{\eta \mu u}{u}} = 1(7).
Έτσι αντικαθιστώντας στην (5) σύμφωνα με τις (6) και (7) προκύπτει ότι \displaystyle{\lim_{x \to + \infty} g(x)} = \frac{2}{\pi}.
Ουφ... 8-)
Αν κάτι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει!
Νόμος του Μέρφυ
kostas_zervos
Δημοσιεύσεις: 1156
Εγγραφή: Πέμ Μαρ 25, 2010 8:26 am
Τοποθεσία: Κέρκυρα

Re: Π.Μ.Δ.Μ. Γ' Λυκείου 1981

#4

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από kostas_zervos »

parmenides51 έγραψε:1. Πάνω στους ημιάξονες \displaystyle{Ox, Oy } ενός ορθοκανονικού συστήματος βρίσκονται τα μεταβλητά στοιχεία
με συντεταγμένες \displaystyle{ A(a,0), B(0,b)} αντίστοιχα τέτοια ώστε \displaystyle{|AB|=d} όπου \displaystyle{d} σταθερό και \displaystyle{ab\ne 0} .
Στα ευθύγραμμα τμήματα \displaystyle{OA,OB,AB} βρίσκονται τα σημεία \displaystyle{C,D, E} αντίστοιχα
ώστε οι απλοί λόγοι \displaystyle{(AOC)=c_1, (BOD)=c_2, (ABE)=c_3} να είναι σταθεροί θετικοί αριθμοί.
Να βρεθούν οι τιμές των \displaystyle{a,b} ώστε το εμβαδόν του τριγώνου \displaystyle{ CD E} να είναι μέγιστο.
Σημείωση:
Απλός λόγος τριών σημείων A,B,C είναι ένας πραγματικός αριθμός \lambda\neq -1 τέτοιος , ώστε \overset{\rightarrow}{AC}=\lambda \overset{\rightarrow}{CB} και τον συμβολίζουμε με (ABC)=\lambda (έχει σημασία η σειρά των σημείων).

Επίσης (αν θυμάμαι καλά) υπήρχε στο σχολικό βιβλίο ο τύπος που δίνει τις συντεταγμένες του σημείου C αν A\left(x_1\;,\;y_1\right)\;,\;\left(x_2\;,\;y_2\right) και είναι C\left(\dfrac{x_1+\lambda x_2}{\lambda+1}\;,\;\dfrac{y_1+\lambda y_2}{\lambda+1}\right) ο οποίος αποδεικνύεται εύκολα με βάση τον ορισμό.

Εφαρμόζοντας τα παραπάνω βρίσκουμε C\left(\dfrac{a}{c_1+1}\;,\;0\right) , D\left(0\;,\;\dfrac{bc_2}{c_2+1}\right) και E\left(\dfrac{a}{c_3+1}\;,\;\dfrac{bc_3}{c_3+1}\right).

Επίσης ισχύει ότι (AB)=d\iff a^2+b^2=d^2\;\;(1).

Είναι (CDE)=\dfrac{1}{2}|\left|det\left(\overset{\rightarrow}{CD}\;,\;\overset{\rightarrow}{CE}\right)\right||=

=\dfrac{1}{2}|\left|\begin{array}{cc}-\dfrac{a}{c_1+1}&\dfrac{bc_2}{c_2+1}\\\dfrac{a(c_1-c_3)}{(c_1+1)(c_3+1)}&\dfrac{bc_3}{c_3+1}\end{array}\right||=
=\dfrac{ab(c_3+c_1c_2)}{2(c_1+1)(c_2+1)(c_3+1)} (αφού a,b,c_1,c_2,c_3>0).

Αλλά οι c_1,c_2,c_3 είναι σταθεροί θετικοί αριθμοί , άρα το εμβαδόν γίνεται μέγιστο , όταν ab γίνει μέγιστο.

Όμως ab\leq\dfrac{a^2+b^2}{2}\iff ab\leq \dfrac{d^2}{2} με την ισότητα να ισχύει όταν a=b=\dfrac{d\sqrt{2}}{2}.

Έτσι το εμβαδόν γίνεται μέγιστο όταν a=b=\dfrac{d\sqrt{2}}{2}.
Κώστας Ζερβός
Απάντηση

Επιστροφή στο “Θέματα διαγωνισμών (ΕΜΕ, ΚΥΜΕ, BMO, JBMO, IMO, Kangaroo κλπ)”

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτήν τη Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 3 επισκέπτες