Διαχείριση - Συμπεριφορά

[Ραϊκόφτσαλης Θωμάς]

Καλησπέρα σε όλα τα μέλη μας.

Με αφορμή κάποιες συμπεριφορές το τελευταίο χρονικό διάστημα, (όχι μόνο το πρόσφατο) αποφάσισα να κοινωνήσω κάποιες σκέψεις και προβληματισμούς μου.
Ερωτήθηκα από κάποιο μέλος, για το ποιος είναι ο ρόλος των διαχειριστών.
Απαντώ (χωρίς να μπω σε επιμέρους τεχνικές λεπτομέρειες)
Ο ουσιαστικός ρόλος τους είναι να διαμορφώνουν το κλίμα επικοινωνίας μας.
Να γλυκαίνουν οι συμπεριφορές.
Το κάθε μέλος του forum έχει στο μυαλό του ένα δικό του mathematica.
Η διασπορά αντιλήψεων πολύ μεγάλη. Οι διαχειριστές έχουν σαν μέλημα να ελέγχουν τις ακραίες αντιλήψεις και να διαμορφώνουν μια μέση (δεν μου αρέσει η λέξη αλλά δεν βρίσκω άλλη) συμπεριφορά.
Το κάθε μέλος έχει τη δική του άποψη για το πώς ο ίδιος εμφανίζεται σαν παρουσία. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Το ίδιο αντιλαμβάνονται τα υπόλοιπα μέλη;
Το μεγάλο πρόβλημα της δικής μας επικοινωνίας είναι ότι δεν γνωρίζουμε τον συνομιλητή μας .
Όπως οι λέξεις κατά τεκμήριο είναι οι δολοφόνοι των εννοιών έτσι και η απόσταση γίνεται συνήθως ο δολοφόνος της άποψης του συνομιλητή μας και τελικά και του συνομιλητή μας.
Υπέροχοι άνθρωποι αδικούν και αδικούνται από μικροανθρώπινα πάθη.
Ας ανοίξει λοιπόν η συζήτηση για να:
- δούμε μήπως και βρούμε τον τρόπο εκείνο που δεν θα χρειασθεί πλέον να ζητήσει συγνώμη κανένας από κανέναν,
- είμαστε όλοι ευχαριστημένοι και να καμαρώνουμε για αυτό που κάνουμε,
- δίνουμε αλλά και να παίρνουμε χαρά, γιατί κάθε προσφορά είναι και αυτοπροσφορά.
Σας ευχαριστώ πολύ εκ των προτέρων,
Θωμάς Ραϊκόφτσαλης

[lonis]

Ξεκινώ με την παραδοχή, ότι έχοντας λείψει καιρό από τη ζωή του club, αναπόφευκτα αγνοώ την έκταση του φαινομένου στο οποίο αναφέρθηκε ήδη ο Θωμάς - διαπληκτισμοί κλπ. Έχω, όμως μία εικόνα από κάποια παλιότερα περιστατικά. Θα τοποθετηθώ εκτενώς, αφού ομολογήσω ότι ο κεντρικός άξονας της τοποθέτησης του Θωμά με καλύπτει πλήρως ψυχικά. Επιτρέψτε μου μόνο να είμαι λίγο ακατάστατος:

1. Για όποιον βρίσκεται σε αυτό τον χώρο καιρό, είναι προφανής η εποχική αλλαγή στις συζητήσεις. Άλλοτε το κέντρο βάρους είναι οι σχολικές εξετάσεις, άλλοτε τα θέματα διαγωνισμών της ΕΜΕ ή του Καγκουρό, άλλες φορές υπερισχύουν τα γεωμετρικά θέματα, εδώ μάλιστα με τη μορφή των συνειρμών - μία άσκηση θυμίζει κάποιαν άλλη κλπ. Κάθε μέλος συμμετέχει, ανάλογα με τα ενδιαφέροντά του ή τις ανάγκες του, κατά τη βούλησή του. Υπάρχουν μαθητές που θέτουν ερωτήματα υπό το άγχος της ευπρεπούς παρουσίας στο αυριανό μάθημα. Φοιτητές που αγωνιούν για τη λύση του τάδε θέματος μήπως και πέσει παρόμοιο στις εξετάσεις. Πτυχιούχοι που μοιράζονται την αγωνία τους να διοριστούν μέσω ΑΣΕΠ και πρόθυμοι να μορφωθούν μέχρις εσχάτων. Φροντιστές που επίσης αγωνιούν να προετοιμάσουν τους μαθητές τους με τον καλύτερο τρόπο. Καθηγητές πανεπιστημίου που γεφυρώνουν την απόσταση με τις υπόλοιπες βαθμίδες (ένας!). Πρώην και νυν μαθητές που ασχολούνται με συνέπεια με μαθηματικούς διαγωνισμούς και ακόμη κι αν πέρασε η εποχή της συμμετοχής τους σ' αυτούς, τους έχει μείνει το μεράκι. Και πολλοί άλλοι που δεν τους ξέρουμε γιατί μόνο βλέπουν.
Είναι δικαίωμα καθενός να παρατηρεί και να μη συμμετέχει άμεσα. Οπότε, μιλώντας μόνο για όσους συμμετέχουν, είτε άναρχα (όπως εγώ), είτε τακτικότατα (προφανείς απαντήσεις), θα παρατηρούσα πως μας ενώνει το μεράκι για τα μαθηματικά.

2. Είναι, όμως, λίγο δύσκολο να αγνοείς το γείτονά σου. Είναι άνοιξη, κάθεσαι στο μπαλκόνι και ακούς Pink Floyd, ας πούμε. Νοσταλγείς την πρώτη φορά που ... (συμπληρώστε ό,τι θέλετε) και ξαφνικά βγαίνει στο διπλανό μπαλκόνι ο γείτονας και παίζει τέρμα Γαβαλά! Έχεις δύο επιλογές: να καταλάβεις ότι ο δικός του Γαβαλάς είναι οι δικοί σου Pink Floyd, ή να μην ... Με άλλα λόγια: " αυτό Γαβαλάς δεν είναι; Τον άκουγα πολύ παλιότερα. Τα ξέρω όλα! Δε χαμηλώνεις λίγο;" ή "βρε δεν πας κι εσύ κι ο Γαβαλάς σου.."
Η ζωή μας τείνει να γίνει μια απέραντη πολυκατοικία, όπου η ζωή του ενός εμπλέκεται, αναπόφευκτα, με του άλλου. Μόνη λύση είναι η ανοχή. Δηλαδή, η αναγνώριση της διαφορετικότητάς μας και ο σεβασμός της ιδιαιτερότητας και της δυνατότητας εξέλιξης του διπλανού μας.

3. Πιστεύω ότι ο μοναδικός τρόπος να συνυπάρχουμε αρμονικά και δημιουργικά εδώ είναι η συνείδηση των επιμέρους διαφορών μας . Ουδείς αλάνθαστος, ουδείς υπεράνω κριτικής. Δεν είναι, όμως, ανάγκη να σχολιάζουμε δυσμενώς τις τοποθετήσεις των συνομιλητών μας. Δεν πρέπει να κριτικάρουμε αρνητικά τις λανθασμένες απόπειρες λύσης ενός προβλήματος. Ή τις πιο σύνθετες του ευκταίου. Θα πρότεινα, λοιπόν, ως άγραφο νόμο, να μη σχολιάζουμε ποτέ αρνητικά οποιοδήποτε μήνυμα καταχωρείται στο χώρο αυτό. Για τέτοιου είδους κριτκή, υπάρχει ο ιδιωτικός χώρος, όπου καθένας εκφράζεται ελεύθερα.Όποιος, λοιπόν, θεωρεί πως κάποιο μήνυμα είναι γελοίο ή τετριμμένο ή εκτός θέματος, ας το αγνοεί.

ΥΓ: Τώρα που διαβάζω όλο το κείμενο, συνειδητοποιώ ότι αδικείται η εικόνα του club: Θυμάμαι πολλές τοποθετήσεις με δηλώσεις λαθών από τους συντάκτες, συμπεριλαμβανομένου και εμού. Και αναφωνώ: άνθρωποι, άνθρωποι, προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός;

[Ραϊκόφτσαλης Θωμάς]

[quote="lonis"] Πιστεύω ότι ο μοναδικός τρόπος να συνυπάρχουμε αρμονικά και δημιουργικά εδώ είναι η συνείδηση των επιμέρους διαφορών μας . Ουδείς αλάνθαστος, ουδείς υπεράνω κριτικής. Δεν είναι, όμως, ανάγκη να σχολιάζουμε δυσμενώς τις τοποθετήσεις των συνομιλητών μας. Δεν πρέπει να κριτικάρουμε αρνητικά τις λανθασμένες απόπειρες λύσης ενός προβλήματος. Ή τις πιο σύνθετες του ευκταίου. Θα πρότεινα, λοιπόν, ως άγραφο νόμο, να μη σχολιάζουμε ποτέ αρνητικά οποιοδήποτε μήνυμα καταχωρείται στο χώρο αυτό. Για τέτοιου είδους κριτκή, υπάρχει ο ιδιωτικός χώρος, όπου καθένας εκφράζεται ελεύθερα.Όποιος, λοιπόν, θεωρεί πως κάποιο μήνυμα είναι γελοίο ή τετριμμένο ή εκτός θέματος, ας το αγνοεί. quote]

Ας κάνουμε πράξη τα τόσο προφητικά λόγια του Λεωνίδα .
Θωμάς

[lonis]

Καλησπέρα σε όλους και καλή χρονιά, με υγεία και μεράκι σε όλα τα μέλη του club.

Έχασα πολλά επεισόδια πάλι. Διαβάζω έκπληκτος τη συζήτηση εδώ: viewtopic.php?f=6&t=2726 και δεν πιστεύω στα μάτια μου! Προσπάθησα να βγάλω άκρη με τα μηνύματα των τελευταίων ημερών αλλά τίποτα. Πώς ξεκίνησαν όλα αυτά, ποιο θέμα ήταν τόσο σημαντικό, ώστε να πυροδοτήσει τέτοιας έκτασης προσωπική κόντρα;
Τον Θωμά Ραϊκόφτσαλη τον γνώρισα τον Ιούνιο και τον εκτίμησα απεριόριστα. Τον Γρηγόρη Κωστάκο δεν τον γνωρίζω προσωπικά αλλά ευελπιστώ να γίνει κι αυτό σε μια επίσκεψή μου στα Γιάννενα. Κι από μακριά όμως, τον εκτιμώ επίσης για την ιεραποστολική του προσήλωση στα μαθηματικά και, φυσικά, για την ουσιώδη συμβολή του στο στήσιμο του mathematica. Καταθέτω, λοιπόν, την απορία μου: πώς γίνεται, δύο έξυπνοι άνθρωποι οι οποίοι μόνο προσφέρουν (τον χρόνο και τις γνώσεις τους αλλά και την επιμέλειά τους στον χώρο αυτό) να μην μπορούν να ξεχωρίσουν το μείζον από το έλασσον; Να διαπληκτίζονται δημόσια και θλιβερά, για ποιο λόγο; για ένα μήνυμα που σβήστηκε ίσως από διαφορετική ερμηνεία του κανονισμού; Από υπερβάλλοντα ζήλο; (Σε καμία, όμως, περίπτωση από εμπάθεια!)

Θα επανέλθω, αφού ενημερωθώ εκτεταμένα. Μέχρι τότε, δε βλάπτει να προβληματιζόμαστε πάνω στα λόγια του Θωμά:

Όπως οι λέξεις κατά τεκμήριο είναι οι δολοφόνοι των εννοιών έτσι και η απόσταση γίνεται συνήθως ο δολοφόνος της άποψης του συνομιλητή μας και τελικά και του συνομιλητή μας.
Υπέροχοι άνθρωποι αδικούν και αδικούνται από μικροανθρώπινα πάθη.
Ας ανοίξει λοιπόν η συζήτηση για να:
- δούμε μήπως και βρούμε τον τρόπο εκείνο που δεν θα χρειασθεί πλέον να ζητήσει συγνώμη κανένας από κανέναν,
- είμαστε όλοι ευχαριστημένοι και να καμαρώνουμε για αυτό που κάνουμε,
- δίνουμε αλλά και να παίρνουμε χαρά, γιατί κάθε προσφορά είναι και αυτοπροσφορά.
Σας ευχαριστώ πολύ εκ των προτέρων,
Θωμάς Ραϊκόφτσαλης

Λεωνίδας Θαρραλίδης

Ούτε διαχειριστής
Ούτε συντονιστής
Ούτε ιδρυτικό μέλος
Ούτε καν συνεπές μέλος