Ένα ιστορικό σχόλιο με αφορμή το τέχνασμα που χρησιμοποίησε παραπάνω ο Θάνος για την επίλυση του συστήματος
Σε Βαβυλωνιακές πινακίδες που χρονολογούνται από το 1700 π.Χ., υπάρχουν πολλά γεωμετρικά προβλήματα τα οποία ανάγονται στην επίλυση συστημάτων αυτού του είδους. Για την επίλυση τους γίνεται εκτεταμένη χρήση των παρακάτω αριθμητικών σχέσεων τις οποίες σήμερα θα γράφαμε ως αλγεβρικές ταυτότητες στην ακόλουθη μορφή (με α > β):

(2)
(στη λύση του Θάνου χρησιμοποιείται η (1) με ημιάθροισμα το 2 και ημιδιαφορά τον «βοηθητικό άγνωστο» k, που προσδιορίζεται από τη δεύτερη εξίσωση του συστήματος)
Π.χ., για τη θεμελιώδη μορφή «άθροισμα και γινόμενο»

η διαδικασία είναι η εξής: Από την (2) που γράφεται

υπολογίζεται η ημιδιαφορά

(δηλαδή o «βοηθητικός άγνωστος» k στη λύση του Θάνου) και εν συνεχεία από την (1) οι ζητούμενοι αριθμοί

και
Όπως γίνεται φανερό η διαδικασία αυτή (την οποία χρησιμοποίησε με συστηματικό τρόπο για την επίλυση δύσκολων αριθμητικών προβλημάτων ο Διόφαντος γύρω στο 250 μ.Χ.) αποτελεί την ουσία αυτού που ονομάστηκε αργότερα «τύπος της διακρίνουσας» για την επίλυση των εξισώσεων δευτέρου βαθμού. Θα πρέπει βέβαια να έχουμε υπόψη ότι όλα τα παραπάνω γράφονταν εκείνη τη μακρινή εποχή «με λόγια» χωρίς την ευελιξία που μας παρέχει ο σύγχρονος αλγεβρικός λογισμός.
Ως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα εφαρμογής της προηγούμενης διαδικασία προτείνω το πρόβλημα 3 από τη Βαβυλωνιακή πινακίδα ΑΟ 8862:
Το μήκος και το πλάτος μιας ορθογώνιας επιφάνειας έχουν άθροισμα 100. Με τη διαφορά του μήκους από το πλάτος και με το άθροισμά τους, δημιουργώ μια νέα ορθογώνια επιφάνεια. Οι δύο επιφάνειες μαζί είναι 4400. Ποιο είναι το μήκος και ποιο το πλάτος;
Γιάννης Θωμαΐδης