Διαβάζοντας ένα βιβλίο στην ξένη βιβλιογραφία πέτυχα το εξής:
"Έστω μια συνάρτηση
η οποία είναι διαφορίσιμη σε ένα διάστημα
. Αν
στο
και
στο
και η
είναι συνεχής στο
τότε το
είναι τοπικό μέγιστο.Αντίστοιχος ορισμός και για το τοπικό ελάχιστο.
Μετά δίνει δύο παρατηρήσεις:
1)Δεν είναι υποχρεωτικό να αλλάζει η μονοτονία της συνάρτησης σε θέση τοπικού ακροτάτου.
2)Δεν είναι υποχρεωτικό να αλλάζει η μονοτονία της συνάρτησης σε εσωτερικό σημείο στο οποίο η
παρουσιάζει ακρότατο. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι πώς θα πηγαίνει η γραφική παράσταση στη 2η περίπτωση και πώς είναι αυτό δυνατόν;. Εντάξει στην πρώτη ίσως είναι άκρο διαστήματος, όπου δεν έχουμε αλλαγή μονοτονίας, αλλά στην 2η;
Φιλικά,
Τόλης


έχει τοπικό ελάχιστο (μάλιστα ολικό) στο
αφού
, αλλά δεν αλλάζει την μονοτονία.
. Δεν βάζω απόδειξη (υπάρχει άλλωστε σε όλα τα καλά βιβλία Ανάλυσης) για να το σκεφτείς. Πάντως στο ολικό ελάχιστο στη θέση
δεν υπάρχει διάστημα γύρω του που η συνάρτηση να είναι μονότονη: Ανεβοκατεβαίνει άγρια.
στους ρητούς,
στους άρρητους.
, με το
να είναι ελάχιστο , αλλά δεν υπάρχει διάστημα της μορφής
στο οποίο η
να παίρνει θετικές τιμές, ούτε διάστημα της μορφής
στο οποίο η
Μια συνάρτηση
για κάθε
που ανήκει στο
". Τι το δίνετε ως Σ ή Λ; Εγώ το δίνω Σωστό. Και το δίνω σωστό διότι κανείς δεν μου εξασφαλίζει την ύπαρξη της συνέχειας της
.
αρα η
να ειναι
.Το "δεν μπορει να είναι "