Κειμενάκι για την χρονική στιγμή

[R BORIS]

Τα χαρτιά μου
Δηλαδή τι να σας πω. Ίσως και να χάρηκα. Απλά τα χαρτιά μου σκεφτόντουσαν αντί για μένα. Xαρά πλημμύρισε τα σαγόνια μου που κάποιος θα περιχαράκωνε τις ιδέες μου. Τίποτα παράξενο δεν συνάντησα τις ώρες που πάλευα τις θεωρητικές μου αναζητήσεις περί μηδενισμού του χρόνου. Οι σκέψεις μου με πίεζαν. Θα καταλάβετε γιατί
Αν ο χρόνος μετριέται θα μπορεί να γεωμετρικοποιηθεί με πρώτο υποψήφιο την γραμμή ώστε να είναι συμπαγής και να έχει προσανατολισμό (προς την αύξηση της εντροπίας) από το παρελθόν στο μέλλον.
Η συνείδηση του παρατηρητή θα εκτελέσει τη μέτρηση . Απουσία νοήμονος όντος ο χρόνος δεν έχει υπόσταση. Τι θα αντιστοιχούσε άραγε στην δομική ύλη του χρόνου , τις στιγμές, διάρκειας μηδέν? Ωπα! φώναξαν οι σκέψεις μου. Αν πρόκειται κάτι να αντιστοιχηθεί στην στιγμή, μόνο το μηδέν μπορεί να είναι. Τότε θα μείνουμε στο καθεστώς της μόνιμης ακαμψίας, Με μήκος δεν μπορεί να μετρηθεί το σημείο. Μηδέν χρονικό μήκος σημαίνει ότι τίποτα δεν αλλάζει, διάρκεια σημαίνει ότι κάτι υπήρχε που άλλαξε και μπόρεσε να μετρηθεί. Οξύμωρο!
Σκέψεις χωρίς τον ξενοδόχο .Και αν ο παρατηρητής δεν μπορεί να μετρήσει? Η συνειδητότητα του βασική προϋπόθεση για την έννοια του χρόνου δίνει τεκμήριο διαφορετικότητας στην ύπαρξή του. Να μείνει ζωντανός. Να αντιλαμβάνεται το περιβάλλον του. Να μπορεί να σκέπτεται και να αποφασίζει. Να διαφοροποιεί καταστάσεις. Έτσι εξηγείται ο κύκλος ανάδρασης Νόηση - Περιβάλλον.. .
Έσκισα τα χαρτιά μου. Μια πικρή γεύση πλημμύρισε το στόμα μου. Έπεσα για ύπνο εξάλλου την ευθύνη έχουν τα χαρτιά μου, όχι εγώ


Τα άλλα μου χαρτιά
Ίσως και να κατάλαβα . Πήρα την πάσα και να ‘μαι
O χρόνος μετρά και μετριέται Τις ακούσιες αλλαγές μετρά ο χρόνος σε μια αδυσώπητη ροή προς τα μπρος αύξηση της εντροπίας. Γερνάμε και δεν μπορούμε να το αποφύγουμε. Τις αλλαγές θέσης, τις αποστάσεις που παίρνουμε ίσως και να μπορούμε να τις ελέγχουμε, δεν τις μετρά ο χρόνος αλλά ο χώρος.
Ένα φύλλο χαρτί γλίστρησε διακριτικά μπροστά μου υπενθυμίζοντάς μου ότι έπρεπε να τεκμηριώσω τα λεγόμενα αυτά με κύρος . Με έπιασε σύγκρυο. Πού να το έβρισκα τώρα ? Έκανα μια στροφή και πέρασα στον επιστημονικό χώρο αναζητώντας κύρος.
Η αναπαράσταση της χρονικής στιγμής ως σημείο συσσωρεύσεως μου φάνηκε ρηχή. Υποτίμησα την δυναμική της γλώσσας. Συμπέρανα πως η χρονική στιγμή πρέπει να έχει ιστορία! Η εικόνα μεταμορφώθηκε σε τετραδιάστατο συνεχές και ο χρόνος σε 4η διάσταση που την διαφοροποιούσε το – στην διαφορική μορφή του χώρουMinkofsky και αν αναφερθούμε στην ειδική θεωρία της σχετικότητας c είναι η ταχύτητα του φωτός (και τα μυαλά στα κάγκελα )
Ένας βήχας έκανε τα χαρτιά μου να σκορπιστούν στο πάτωμα της σκέψης μου. Έπρεπε να άρω το παράδοξο. Πώς από τις χρονικές στιγμές που δεν έχουν διάρκεια καταλήγεις στη χρονική διάρκεια που αποτελείται από στιγμές?
Το παράδοξο του Ζήνωνα , ο Νεύτωνας και ο Leibniz μπορούν να δώσουν μια απάντηση. H ουσία του πράγματος είναι ότι αν πολλαπλασιάσουμε μια παράσταση που τείνει στο 0 με μια που τείνει στο άπειρο, το αποτέλεσμα δεν είναι προκαθορισμένο. Μπορεί να προκύψει μια παράσταση που μπορεί να τείνει ή στο 0 ή σε οποιονδήποτε πραγματικό αριθμό ή ακόμη και στο άπειρο. Έτσι είναι δυνατόν άπειρες χρονικές στιγμές να δώσουν διάρκεια. Εναπόκειται στους ερωτευμένους να καταρρίψουν αυτόν τον ισχυρισμό βιώνοντας την στιγμή σαν διάρκεια. Γι αυτούς ο χρόνος είναι στιγμιαίος. Για τους επιστήμονες γραμμικός. Για τον παρατηρητή ο χρόνος είναι άχρονος.
Αρκετά μπερδευτήκαμε
Ας μπερδευτούμε περισσότερο. Μπορείτε να φανταστείτε πώς η οντολογική υπόσταση του Είναι συνδέεται με τον χρόνο?
Μια απάντηση μπορεί να βρεθεί στο δύσκολο, αλλά υπέροχο βιβλίο του M.Χάιντεγκερ Είναι και Χρόνος. Το ξεκίνησα και έφτασα στη σελίδα 100. Δεν καταλάβαινα ούτε στην 2η ούτε και στην 3η προσπάθεια. Ήμουνα σε διακοπές δικαιολογήθηκα. Όταν τα κατάφερα έμεινα συγκλονισμένος.
Τελικά μου φαίνεται πως τα έχω χάσει . Δεν ξέρω σε ποιον μιλάω. Υποθέτω πως δεν μιλώ μόνον στα χαρτιά μου, γιατί τότε μια θέση στο Δρομοκαίτειο είναι ότι μου χρειάζεται. Περιμένω τις απαντήσεις σας έστω κι αν αφορούν έναν κβαντικό χρόνο

[george visvikis]

Τα χαρτιά μου
Δηλαδή τι να σας πω. Ίσως και να χάρηκα. Απλά τα χαρτιά μου σκεφτόντουσαν αντί για μένα. Xαρά πλημμύρισε τα σαγόνια μου που κάποιος θα περιχαράκωνε τις ιδέες μου. Τίποτα παράξενο δεν συνάντησα τις ώρες που πάλευα τις θεωρητικές μου αναζητήσεις περί μηδενισμού του χρόνου. Οι σκέψεις μου με πίεζαν. Θα καταλάβετε γιατί
Αν ο χρόνος μετριέται θα μπορεί να γεωμετρικοποιηθεί με πρώτο υποψήφιο την γραμμή ώστε να είναι συμπαγής και να έχει προσανατολισμό (προς την αύξηση της εντροπίας) από το παρελθόν στο μέλλον.
Η συνείδηση του παρατηρητή θα εκτελέσει τη μέτρηση . Απουσία νοήμονος όντος ο χρόνος δεν έχει υπόσταση. Τι θα αντιστοιχούσε άραγε στην δομική ύλη του χρόνου , τις στιγμές, διάρκειας μηδέν? Ωπα! φώναξαν οι σκέψεις μου. Αν πρόκειται κάτι να αντιστοιχηθεί στην στιγμή, μόνο το μηδέν μπορεί να είναι. Τότε θα μείνουμε στο καθεστώς της μόνιμης ακαμψίας, Με μήκος δεν μπορεί να μετρηθεί το σημείο. Μηδέν χρονικό μήκος σημαίνει ότι τίποτα δεν αλλάζει, διάρκεια σημαίνει ότι κάτι υπήρχε που άλλαξε και μπόρεσε να μετρηθεί. Οξύμωρο!
Σκέψεις χωρίς τον ξενοδόχο .Και αν ο παρατηρητής δεν μπορεί να μετρήσει? Η συνειδητότητα του βασική προϋπόθεση για την έννοια του χρόνου δίνει τεκμήριο διαφορετικότητας στην ύπαρξή του. Να μείνει ζωντανός. Να αντιλαμβάνεται το περιβάλλον του. Να μπορεί να σκέπτεται και να αποφασίζει. Να διαφοροποιεί καταστάσεις. Έτσι εξηγείται ο κύκλος ανάδρασης Νόηση - Περιβάλλον.. .
Έσκισα τα χαρτιά μου. Μια πικρή γεύση πλημμύρισε το στόμα μου. Έπεσα για ύπνο εξάλλου την ευθύνη έχουν τα χαρτιά μου, όχι εγώ


Τα άλλα μου χαρτιά
Ίσως και να κατάλαβα . Πήρα την πάσα και να ‘μαι
O χρόνος μετρά και μετριέται Τις ακούσιες αλλαγές μετρά ο χρόνος σε μια αδυσώπητη ροή προς τα μπρος. Γερνάμε και δεν μπορούμε να το αποφύγουμε. Τις αλλαγές θέσης, τις αποστάσεις που παίρνουμε ίσως και να μπορούμε να τις ελέγχουμε, δεν τις μετρά ο χρόνος αλλά ο χώρος.
Ένα φύλλο χαρτί γλίστρησε διακριτικά μπροστά μου υπενθυμίζοντάς μου ότι έπρεπε να τεκμηριώσω τα λεγόμενα αυτά με κύρος . Με έπιασε σύγκρυο. Πού να το έβρισκα τώρα ? Έκανα μια στροφή και πέρασα στον επιστημονικό χώρο αναζητώντας κύρος.
Η αναπαράσταση της χρονικής στιγμής ως σημείο συσσωρεύσεως μου φάνηκε ρηχή. Υποτίμησα την δυναμική της γλώσσας. Συμπέρανα πως η χρονική στιγμή πρέπει να έχει ιστορία! Η εικόνα μεταμορφώθηκε σε τετραδιάστατο συνεχές και ο χρόνος σε 4η διάσταση που την διαφοροποιούσε το – στην διαφορική μορφή του χώρουMinkofsky και αν αναφερθούμε στην ειδική θεωρία της σχετικότητας c είναι η ταχύτητα του φωτός (και τα μυαλά στα κάγκελα )
Ένας βήχας έκανε τα χαρτιά μου να σκορπιστούν στο πάτωμα της σκέψης μου. Έπρεπε να άρω το παράδοξο. Πώς από τις χρονικές στιγμές που δεν έχουν διάρκεια καταλήγεις στη χρονική διάρκεια που αποτελείται από στιγμές?
Το παράδοξο του Ζήνωνα , ο Νεύτωνας και ο Leibniz μπορούν να δώσουν μια απάντηση. H ουσία του πράγματος είναι ότι αν πολλαπλασιάσουμε μια παράσταση που τείνει στο 0 με μια που τείνει στο άπειρο, το αποτέλεσμα δεν είναι προκαθορισμένο. Μπορεί να προκύψει μια παράσταση που μπορεί να τείνει ή στο 0 ή σε οποιονδήποτε πραγματικό αριθμό ή ακόμη και στο άπειρο. Έτσι είναι δυνατόν άπειρες χρονικές στιγμές να δώσουν διάρκεια. Εναπόκειται στους ερωτευμένους να καταρρίψουν αυτόν τον ισχυρισμό βιώνοντας την στιγμή σαν διάρκεια. Γι αυτούς ο χρόνος είναι στιγμιαίος. Για τους επιστήμονες γραμμικός. Για τον παρατηρητή ο χρόνος είναι άχρονος.
Αρκετά μπερδευτήκαμε
Ας μπερδευτούμε περισσότερο. Μπορείτε να φανταστείτε πώς η οντολογική υπόσταση του Είναι συνδέεται με τον χρόνο?
Μια απάντηση μπορεί να βρεθεί στο δύσκολο, αλλά υπέροχο βιβλίο του M.Χάιντεγκερ Είναι και Χρόνος. Το ξεκίνησα και έφτασα στη σελίδα 100. Δεν καταλάβαινα ούτε στην 2η ούτε και στην 3η προσπάθεια. Ήμουνα σε διακοπές δικαιολογήθηκα. Όταν τα κατάφερα έμεινα συγκλονισμένος.
Τελικά μου φαίνεται πως τα έχω χάσει . Δεν ξέρω σε ποιον μιλάω. Υποθέτω πως δεν μιλώ μόνον στα χαρτιά μου, γιατί τότε μια θέση στο Δρομοκαίτειο είναι ότι μου χρειάζεται. Περιμένω τις απαντήσεις σας έστω κι αν αφορούν έναν κβαντικό χρόνο

Απαντήσεις δεν έχω, αλλά μου άρεσε το κείμενο

Ο Χάιντεγκερ είναι από τους αγαπημένους μου και το συγκεκριμένο βιβλίο είναι Σταθμός! Πάνε πολλά χρόνια που το διάβασα και το μόνο που θυμάμαι είναι πως πάσχιζα να καταλάβω κάποιες έννοιες που το μυαλό δεν μπορεί, δυστυχώς, να τις συλλάβει. Ευτυχώς όμως, υπάρχουν κάποιες στιγμές που, όπως λέει και ο λαός, "οι Ουρανοί είναι ανοιχτοί", και επιτρέπουν να εισχωρήσει μέσα μας, έστω και ένα απειροελάχιστο κομματάκι της φιλοσοφίας του Σύμπαντος. Στιγμές, όπου νομίζεις ότι αντιλαμβάνεσαι τα πάντα, αλλά που διαρκούν κλάσματα του δευτερολέπτου. Σ' αυτές τις στιγμές συνειδητοποιούμε ότι οι μεγάλοι επιστήμονες και εφευρέτες δεν ανακάλυψαν ποτέ τίποτα. Απλώς αποκάλυψε, ο καθένας ξεχωριστά, κάτι αρχέγονο που υπήρχε πάντα, αλλά (για κάποιους ακατανόητους λόγους), το έκρυβε η Σοφία του Σύμπαντος και το άφησε να φανερωθεί την κατάλληλη στιγμή.

[R BORIS]

Συμπλήρωση των κειμένων που εχω ανεβάσει στο https://www.mathematica.gr/forum/viewtopic.php?f=6&t=60396 με το

[b][u]Το παράδοξο της συνέχειας[/u][/b]
Προσπάθεια για την κατανόηση της οντότητας εκείνης που θα ονομαστεί
(φυσικό) συνεχές.
Ο λόγος στο παράδειγμα: Όταν πριν από λίγο καιρό η κόρη μου είχε πυρετό, έπιανα με το χέρι μου το μέτωπό της. Με ευκολία καταλάβαινα τη διαφορά του 37 από το 38, αλλά δεν μπορούσα να αντιληφθώ τη διαφορά του 37 από το 37.5, ούτε την διαφορά του 37.5 από το 38. Βλαστήμησα.
Δείτε πού μπορεί να σας οδηγήσει η προηγούμενη διαπίστωση. Ονομάστε με Α, Β, Γ τις εντυπώσεις των τριών θερμοκρασιών 37, 37.5 και 38 αντίστοιχα. Το πείραμα δεν διέκρινε το 37 από το 37.5 , δηλαδή Α=Β . Όμοια δεν διέκρινε το 37,5 από το 38 οπότε και πάλι Β=Γ. Όμως το 37 από το 38 προέκυψαν σαφώς διαφορετικά, άρα Α<Γ. (μικρότερο)
Συμβολικά Α=Β , Β=Γ και Α<Γ πράγμα αφόρητο για τα μαθηματικά και όχι μόνον.
Φαντάστηκα ότι τα μαθηματικά είναι πιο διεστραμμένα από τις σκέψεις μου.
Βέβαια δεν θα προέκυπτε το παράδοξο αν το χέρι μου ήταν πιο ευαίσθητο στις θερμοκρασίες, αλλά δυστυχώς δεν είναι.
Αν μπορούσα με κάποιο τρόπο να εισάγω όχι στο χέρι μου αλλά στην περιοχή θερμοκρασιών μια κλίμακα ανάμεσα στο 37 και το 37.5 με μια νοητική διεργασία θα απέφευγα το παράδοξο στο οποίο οδηγήθηκα πριν. Παρατάμε λοιπόν το χέρι μου ως αξιόπιστο θερμόμετρο και θα το αντικαταστήσουμε με κάτι άλλο που θα έχει πιο ευαίσθητη κλίμακα
Μια αντιστοιχία των θερμοκρασιών σε συνεχή κλίμακα θα μπορούσε να εξαλείψει οποιοδήποτε παράδοξο προέκυπτε από την ευαισθησία των αισθήσεών μου. Τα παραπάνω δείχνουν την αναγκαιότητα εισαγωγής της έννοιας της συνέχειας στην καθημερινότητά μας.

Τώρα πρέπει να φτάσουμε στο έσχατο αντικείμενο του χώρου Ω, που αποτελείται από εντυπώσεις , σημείο θα το αποκαλέσουν οι γεωμέτρες, αλλά έχοντας έναν συγκεκριμένο σκοπό. Να μπορέσουν να διακρίνουν ένα σημείο από ένα άλλο. Μόνο τότε θα έχει νόημα να μιλάμε για συγκεκριμένο σημείο, οπότε τότε μπορούμε να του δώσουμε όνομα, δηλαδή ταυτότητα μέσα στον χώρο Ω.
Με τα πιο πάνω προσπαθώ να δώσω μια φυσική και όχι μόνον μια νοητική - συμβολική υπόσταση στο σημείο. (Για κάποιους τα σύμβολα φαντάζουν σαν μια τεράστια φυλακή, ενώ για άλλους όχι). Φανταστείτε λοιπόν ένα αντικείμενο Τ πάνω στο γραφείο σας. Διερωτηθείτε αν το σημείο που κατελάμβανε το Τ στο χώρο, χωρίς να πειράξω καθόλου το αντικείμενο, είναι ίδιο με το σημείο που καταλαμβάνει το Τ μετά από ένα δευτερόλεπτο. Μη βιαστείτε να πείτε ναι, γιατί για κάποιον παρατηρητή που βρίσκεται έξω από τη γη, το πρώτο από το δεύτερο σημείο θα απέχει 30 χιλιόμετρα λόγω της περιστροφής του πλανήτη μας.Oπότε εξαρτάται από τον παρατηρητή αν το σημείο άλλαξε θέση.
Tο Α=Β για δυο σημεία του χώρου ερμηνεύεται με φυσικό τρόπο ότι βιώνω τις ίδιες νοητικές εντυπώσεις προκειμένου να φθάσω το Α και το Β. Κατά συνέπεια μια γεωμετρία χωρίς την έννοια τις κίνησης (παρατηρητής) δεν θα είχε κανένα απολύτως νόημα. Επιτέλους ας αφήσουμε τα επί μέρους και ας πάμε στο κύριο θέμα μας.
Ελπίζω να καταλαβαίνετε τώρα ότι η έννοια της συνέχειας ταιριάζει με την μη διακρισιμότητα των έσχατων στοιχείων του Ω. Προσέξτε λίγο την παρακάτω πρόταση. Πολλοί μπερδεύονται, εσείς όμως πρέπει να το αποφύγετε (καλό εεεε;)
Δεν μπορούμε να πούμε ότι η μη διακρισιμότητα, συνέχεια ταυτίζεται με το γεγονός της ύπαρξης στοιχείου ανάμεσα σε οποιαδήποτε άλλα δυο, όσο κοντά κι αν βρίσκονται. Πχ στο σύνολο των κλασμάτων Q γνωρίζουμε ότι ανάμεσα σε δυο κλάσματά τους υπάρχει πάντα ένα κλάσμα , πείτε τότε ότι το Q είναι πυκνό σύνολο , παρ όλα αυτά το Q δεν είναι συνεχές γιατί μπορεί να βρεθεί ένας πανέξυπνος τρόπος, ώστε στο Q να οριστεί επόμενος, δηλαδή να αριθμηθεί, οπότε να οριστεί 1ο, 2ο, 3ο ,κοκ κλάσμα (όχι βέβαια με τον συνηθισμένο τρόπο) συνεπώς τα κλάσματα μπορεί να διακριθούν . ΔΕΝ θέλω να σας τον δείξω γιατί είπαμε στην αρχή ότι μαθηματικά γιοκ . Τελικά αν αποδείξουμε ότι δεν υπάρχει τρόπος να αριθμηθεί το Ω, ή αν υποθέσουμε πως υπάρχει τρόπος και καταλήξουμε σε άτοπο, τότε δείξαμε ότι το Ω είναι συνεχές. (Ο G. Cantor πέθανε έγκλειστος σε φρενοκομείο)
Η συνέχεια αναιρεί το σοκ του απότομου. Προϊδεάζει την εξέλιξη της ομαλότητας. Αν ένα μέγεθος y εξαρτάται από κάποιο άλλο χ, τότε συνέχεια του y σημαίνει ότι μικρή μεταβολή των τιμών του χ προκαλεί μόνον μικρή μεταβολή των τιμών του y.(Μη με ρωτήσετε τι θα πει μικρό, γιατί μπορεί να σας απαντήσω) Το απότομο διαφοροποιεί το πριν και το μετά του y τα κάνει διακρίσιμα. Σαν να αποκόπτει το παρόν από παρελθόν και μέλλον. Η διακρισιμότητα ταιριάζει με την ασυνέχεια. Αυτή δίνει ένα δυναμικό χαρακτήρα στην συνέχεια. Την κάνει ορατή.

[b]Πρέπει λοιπόν να ανατρέξουμε στην ασυνέχεια για να αντιληφθούμε την συνέχεια ?[/b]Παράδοξο ! έβαλα τις φωνές,φοβήθηκα και μπερδεύτηκα και κατά λάθος πλήρωσα στην ΔΕΗ τον φόβο του αγνώστου, γιατί είναι η αρρώστια που μας σώζει ( μη χειρότερα και ο νοών νοήτω)

Υ.Γ Σκέψεις όρμησαν μέσα στο κεφάλι μου. Σαν να άδειαζε παλιό καζανάκι NIAGARA. Υπάρχει σύνολο που τα σημεία ασυνέχειάς του να αποτελούν συνεχές σύνολο? Τι θα σήμαινε μια 2ης τάξης συνέχεια ,,ΣΥΝΕΧΕΙΑ Της Συνέχειας δηλαδή, και πόσο κοντινές είναι οι έννοιες της πυκνότητας και της συνέχειας; Δεν άντεξα άλλο, Ίσως στον ύπνο μου βρω τις απαντήσεις. Προσοχή! Ροχαλίζω και έτσι απομακρύνω τους κλέφτες των σκέψεών μου.