Γιώργο πολύ ωραία, ευχαριστώ. Να επισημάνω εδώ ότι για

η ακολουθία που ορίζεται από την ανάδραση (iteration)

ΣΥΓΚΛΙΝΕΙ (προς ένα και μοναδικό όριο δηλαδή, και αυτό δεν είναι άλλο από το

, λύση της 'εξίσωσης σύγκλισης'

που προκύπτει άμεσα από την παραπάνω ανάδραση). [Το ίδιο και για

, όπου οι τρεις μη τετριμμένες ρίζες συμπίπτουν.]
Έχουμε δηλαδή το εξής πολύ ενδιαφέρον, και όχι πλήρως κατανοητό εκ μέρους μου, φαινόμενο: το όριο

που προκύπτει για

, από την απλή ανάδραση

, 'επιζεί' ως ρίζα της 'εξίσωσης σύγκλισης'

που προκύπτει από την διπλή ανάδραση

,

(μέσω αντικατάστασης της δεύτερης σχέσης στην πρώτη)^ για

* η διπλή αυτή ανάδραση οδηγεί, όπως είχα γράψει εξ αρχής, σε ΔΥΟ συγκλίνουσες υπακολουθίες (τα όρια των οποίων ταυτίζονται με τις ρίζες του τριωνύμου που προκύπτει ύστερα από την διαίρεση του 'αρχικού' πολυωνύμου δια

και δια

).
*Λίγο πιο κάτω από το

αρχίζουμε, 'για λίγο', να έχουμε ΤΕΣΣΕΡΑ όρια αντί για δύο, καθώς η 'εξίσωση σύγκλισης' 16ου βαθμού** που προκύπτει από τετραπλή πλέον ανάδραση αρχίζει να έχει ΟΚΤΩ πραγματικές ρίζες (τρεις από τις οποίες είναι αυτές που ήδη γνωρίζουμε από τις περιπτώσεις απλής και διπλής ανάδρασης, και που 'επιζούν'). (Όγδοη πραγματική ρίζα η

, εννοείται

) [Λίγο πιο πάνω αρχίζουμε να έχουμε 8 όρια, ακόμη συντομότερα 16, κοκ, ώσπου γύρω στο

αρχίζει το ΧΑΟΣ, και εκλείπει κάθε έννοια σύγκλισης και περιοδικότητας!]
**Ένας τρόπος να γραφεί αυτή -- ώστε να χωράει στην διαδικτυακή εκδοχή του WolframAlpha αν μη τι άλλο -- είναι:
