Όταν κινείσαι σε διάστημα από το Μαθηματικού ταλέντο του Σπύρου Φίλιππα έως και τον Άριστο Μαθηματικό με ερευνητικές παρεμβάσεις Νίκο Μαυρογιάννη, συμμετέχεις. Εγώ θα καταθέσω την διαπραγμάτευση μου θέλοντας να επισημάνω ότι η σωστή χρήση της γλώσσας ,εν προκειμένω της Ελληνικής, για την αποκωδικοποίηση της εκφώνησης ενός Μαθηματικού προβλήματος είναι καθοριστική. Στην περίπτωση μας ο ποσοδείκτης «για κάθε θετικό α» παίζει σημαντικό ρόλο, όπως και ο «υπάρχει τουλάχιστον ένας », χωρίς καν να χρειαστεί να τους ονοματίσουμε σαν έτσι, απλά το «περνάμε» σιγά-σιγά μέσω συλλογισμών.
♦ Έστω ότι
υπάρχει πραγματικός αριθμός β, τέτοιος που
για κάθε θετικό αριθμό α. Τότε έχουμε:
για κάθε θετικό αριθμό α, άρα και για α=1, για να φτάσουμε στην ελάχιστη τιμή του

που είναι η τιμή 0 (μηδέν), οπότε παίρνουμε:

Για β=1, ήδη έχουμε την ισχύ της (1), από το πρώτο ερώτημα. Εδώ βάζουμε το ερώτημα: Είναι ο αριθμός β=1 μοναδικός;
Έδω θα εξετάσουμε
την ύπαρξη θετικού αριθμού k, ώστε η (1) να ισχύει για β=1+k. Τότε
πράγματι θα έχουμε:

γιά τον τυχόντα θετικό k. Έτσι καταλήγουμε στο συμπέρασμα: Η (1) ισχύει
για κάθε
S.E.Louridas