Ας πάρουμε τις πραγματικές συναρτήσεις:

και

Είναι

και

.
Οι f και g είναι ίσες στην τομή
Επομένως,
Τελικά, όλα έχουν να κάνουν με το "από ποια οπτική γωνία το βλέπουμε", καθώς αν "συμπεριλάβουμε στις γνώσεις μας" τους μιγαδικούς αριθμούς τότε:
Αν όμως περιοριστούμε στους πραγματικούς αριθμούς, τότε γράφοντας το

δεχόμαστε ότι
![[\left ( -2 \right )^{6}]^{1/2}=[\left ( -2 \right )^{1/2}]^{6} [\left ( -2 \right )^{6}]^{1/2}=[\left ( -2 \right )^{1/2}]^{6}](/forum/ext/geomar/texintegr/latexrender/pictures/32a3c492ddac11a6e97939b5cecf99b4.png)
το οποίο είναι εσφαλμένο καθώς το δεξί μέλος της τελευταίας ισότητας δεν είναι καλά ορισμένο.
Εκεί είναι το πρόβλημα και γι'αυτό στο σχολικό βιβλίο της Άλγεβρας Α΄Λυκείου είναι γραμμένος ο ορισμός της δύναμης με εκθέτη πηλίκο ακεραίων με αυτό τον τρόπο. Ειδικότερα:
Στην περίπτωση που έχουμε δύο ακεραίους

η δύναμη

ορίζεται αν και μόνο αν

, ενώ η δύναμη

ορίζεται αν και μόνο αν

και

.
Και τούτο γιατί, στην Α ΄ Λυκείου το ευρύτερο σύνολο αναφοράς απ' όπου παίρνουν τιμές τα

είναι το
Εργαζόμενοι στους πραγματικούς αριθμούς, ούτε το

δεν μπορούμε να γράψουμε.
Η ρίζα του προβλήματος (της όποιας παρανόησης με τις δυνάμεις αυτών των μορφών), προέρχεται από:
1) Το γεγονός ότι στο Σχολείο η συγκεκριμένη διαδικασία δεν είναι και τόσο εύκολο να αποτυπωθεί από τους μαθητές.
2) Το γεγονός ότι στο Πανεπιστήμιο η συγκεκριμένη διαδικασία θεωρείται διδαχθείσα από το Σχολείο.
ΥΓ: Μήπως τελικά "κάτι ξέρανε οι παλιοί" που δεν ανέφεραν τις συγκεκριμένες δυνάμεις στο προηγούμενο σχολικό βιβλίο της Άλγεβρας Α΄ Λυκείου και χρησιμοποιούσαν μόνο ριζικά; Θέλουμε και να τα κάνουμε όλα ψηφιακά (τρομάρα μας)