vittasko έγραψε:Νίκο καλησπέρα.ΝΙΚΟΣ έγραψε: ... Κώστα σε ευχαριστώ πολύ για τα πολύ καλά σου λόγια, που αναφέρονται στην Πρότασή μου 2ζ(13), την οποία εγώ θεωρώ δική μου μέχρις αποδείξεως του αντιθέτου. Δηλαδή μέχρι να βρεθεί έγκυρο έντυπο (κατοχυρωμένο), που να περιλαμβάνει την Πρόταση αυτή με απόδειξή της και να έχει γραφεί προ της 30 -1-1997 ( ημερομηνία έκδοσης του τόμου 3 του βιβλίου μου «Νέα Στοιχεία Γεωμερίας»), αν και εγώ την είχα επινοήσει πολύ πιο παλιά.
Υπόψη ότι την Πρόταση αυτή, έχω δημοσιεύσει, εκτός από το βιβλίο μου και σε περιοδικά με τις κυριότερες εφαρμογές της. Στην Ελλάδα, στο περιοδικό «Τα Μαθηματικά στο Ενιαίο Λύκειο» τεύχος 6/ Ιαν. 2000 και το Διεθνές περιοδικό της Ν. Υόρκης «Mathematics Informatics Quarterly”, τεύχος 8, Σεπτ. 1998, σελ.104. Στα περιοδικά αυτά αναφέρω ότι η Πρόταση αυτή πρωτοεμφανίζεται. Μέχρι τώρα δεν παρουσιάστηκε κανείς να προβάλλει κάποια ένσταση. Το να αιωρούνται κάποιες αόριστες φήμες και να ψάχνουμε να βρούμε κάποιον αόρατο κύριο Jacobi που δήθεν την έχει επινοήσει, δε μας λέει τίποτε, ...
Η προσωπική μου γνώμη για το θεώρημα των Ισογώνιων ευθειών τριγώνου ( αν και το βρήκα στην Αλλοδαπή ως Jacobi theorem, το έχω βαπτίσει ως Isogonic theorem και όπως φαίνεται Εδώ, κάποιοι έχουν υιοθετήσει αυτήν ονομασία και την ίδια εκφώνηση ), είναι ότι δεν μπορεί να είναι αόριστες οι φήμες, αν και προσωπικά, θα ευχόμουν να ήταν τέτοιες.
Δεν μπορώ να σκεφτώ ότι άνθρωποι που δεν σχετίζονται μεταξύ τους, μακριά ο ένας από τον άλλον ( σε κλίμακα ευρύτερη της μία χώρας ), αναφέρονται στο όνομα Jacobi τυχαία ( Darij Grinber - Γερμανία, Jean-Louis Ayme - Γαλλία, Virgil Nicula - Ρουμανία, για να αναφέρω μερικούς δυνατούς γεωμέτρες, που εκτιμώ ιδιαίτερα για τις γνώσεις τους ).
Τώρα θα μου πεις, μπορεί να το ξεκίνησε κάποιος και οι άλλοι να το ανακυκλώνουν. Και εγώ το ίδιο έκανα, έτσι το βρήκα και δεν το έχω διερευνήσει επισταμένως.
Με παραξένεψε όμως η αναφορά σε άλλο όνομα ( E. J. Hopkins - 1950 ), του Γιώργου Τσαπακίδη στο περιοδικό '' Το φ '' ( τεύχος 6, σελίδα 269 ), γι’ αυτό το έφερα στο προσκήνιο και θέλω με την ευκαιρία, να πω μερικές σκέψεις μου γι’ αυτό το δυνατό θεώρημα.
Μου έχει κάνει εντύπωση ότι το θεώρημα αυτό δεν υπάρχει στο βιβλίο Γεωμετρίας των Ιησουϊτών, όπου καθώς ξέρουμε, πλείστες όσες λεπτομερέστατες αναφορές υπάρχουν για πολλά γνωστά θέματα, μέχρι και το 1910 όπου αναφέρεται η ελληνική έκδοση.
Δεν γνωρίζω αν υπάρχει κάτι για μετά το 1910, γιατί οι εκδόσεις του βιβλίου αυτού φτάνουν ίσως και μέχρι το 1990 και θέλω να πιστεύω ότι δεν πρόκειται για απλές ανατυπώσεις, κάτι που δυστυχώς συμβαίνει σε εμάς εδώ, όπου μέχρι σήμερα ανατυπώνεται το βιβλίο ( σε μετάφραση και επιμέλεια του Δ. ΓΚΙΟΚΑ, Επιμελητή τότε στο Ε.Μ.Π. ) το ίδιο όπως πρωτοεκδόθηκε το 1950 και το οποίο όπως είπα πριν, αφορά σε παλιότερη γαλλική έκδοση με στοιχεία για μέχρι το 1910.
Επίσης δεν το έχω βρει σε παλιότερα βιβλία Γεωμετρίας δικών μας συγγραφέων, όπως των Σ. ΚΑΝΕΛΛΟΥ, Ν. ΚΙΣΚΥΡΑ, Α. ΠΑΛΛΑ, Χ. ΤΑΒΑΝΛΗ, για να αναφέρω μερικά, όπου πολλά θέματα της ξένης βιβλιογραφίας περιλαμβάνονταν στα περιεχόμενά τους.
Στο μόνο βιβλίο Γεωμετρίας που το έχω δει, από την ελληνική βιβλιογραφία που έχω υπόψη μου ( πριν το δικό σου που αναφέρεις ), είναι στην Γεωμετρία του Ι. Γ. ΙΩΑΝΝΙΔΗ ( ΕΠΙΠΕΔΟΣ ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ – Εκδόσεις Π. Γρηγορόπουλου – Αθήνα 1970 ), όπου υπάρχει το θεώρημα αυτό ως προτεινόμενη άσκηση, στην σελίδα 344.
Δεν ξέρω αν ο αείμνηστος Ι. Ιωαννίδης είχε εκδόσει ποτέ τις λύσεις των ασκήσεων του βιβλίου του, αλλά στον πρόλογό του αναφέρει ότι θα ακολουθήσει το τεύχος με τις αποδείξεις τους. Γι’ αυτή την άσκηση πάντως, δίνει το θεώρημα Ceva ως υπόδειξη για τη λύση της.
Άλλη αναφορά που βρήκα τα τελευταία χρόνια, είναι αυτή του Michael de Villiers από τη Νότια Αφρική, όπου το έχει στην ιστοσελίδα του, όχι ως θεώρημα Jacobi, αλλά ως γενίκευση του θεωρήματος Fermat- Torricelli Point, η οποία όπως αναφέρει, έχει δημοσιευτεί στο περιοδικό Mathematical Gazette - 79(485) - σελίδες 374-378, τον Ιούλιο του 1995 ( βλέπε, A generalization of the Fermat-Torricelli point , όπου στο τέλος του άρθρου, μνημονεύονται και τα ονόματα των A. R. Pargeter και W. Hoffer, των οποίων οι αποδείξεις όπως μας λέει, είναι προγενέστερες ).
Η απόδειξη που δίνει, βασίζεται στην ίδια ιδέα όπως και η απόδειξη που έστειλα και έχει δημοσιευτεί στον ''ΑΠΟΛΛΩΝΙΟ'' ( τεύχος 4ο, σελίδα 173 ).
Αν και οι δύο αποδείξεις είναι συγγενικές και βρισκόμαστε τότε στο 2004, δεν έκανα κάποια μνεία του ονόματος του Michael de Villiers ως όφειλα, μιας και είχε προηγηθεί τόσα χρόνια, γιατί τότε δεν ήξερα κάτι γι’ αυτόν.
Επανόρθωσα όμως αργότερα, όταν έστειλα την ίδια απόδειξη καθώς και μία άλλη, στο φόρουμ Hyacinthos, ( βλέπε Εδώ και Εδώ ), όπου τότε πλέον γνώριζα την ιστοσελίδα του ( έμαθα γι’ αυτόν από την ανταπόκρισή του σε παλιότερο πρόβλημα που είχα στείλει στο ίδιο φόρουμ ).
Περιμένω κάποια πληροφόρηση για το ποιος είναι τέλος πάντων αυτός ο κ. Jacobi, από τον αγαπητό φίλο Jean-Louis Ayme, ο οποίος μου έχει πει ότι σκοπεύει να βάλει στην ιστοσελίδα του αυτό το θεώρημα και κάποιες πληροφορίες γι’ αυτόν.
Θα επανέλθω, όταν θα έχω κάτι νεότερο.
Κώστας Βήττας.
Κώστα, σε ευχαριστώ πολύ για τις σχετικές με την Πρότασή μου 2ζ(13), πληροφορίες.
Από όσα αναφέρεις σχετικά, προκύπτει ότι υπάρχει πλήρης σύγχυση γύρω από το Θεώρημα αυτό.
Εκείνο όμως που είναι σίγουρο, είναι ότι το Θεώρημα αυτό το παρουσιάζω εγώ, πιστεύω για πρώτη φορά, στο βιβλίο μου «Νέα Στοιχεία Γεωμετρίας» παράγραφος 2ζ(13) (τόμος 3), με τέσσερις αποδείξεις του [2ζ(13)και 2ζ(62)], πάρα πολλές εφαρμογές του και επέκτασή του [4η(80)]. Ακόμη ότι τούτο το έχω δημοσιεύσει σε δύο περιοδικά (ένα Ελληνικό και ένα ξένο), σαν πρωτοεμφανιζόμενο και δεν έχει γίνει μέχρι τώρα καμία ένσταση.
Υπάρχει το ενδεχόμενο να ομιλούν όλοι αυτοί, για ένα Θεώρημα που μοιάζει καταπληκτικά με το 2ζ(13), αλλά αυτό είναι μια ειδική περίπτωση του δικού μου. Τούτο το έχω δει σε πολλά περιοδικά, ενώ εγώ δίνω για αυτό μια δική μου απόδειξη στην παράγραφο 4η(18) του παραπάνω βιβλίου μου. Στην ειδική περίπτωση αυτή λοιπόν, αναφέρονται τα γνωστά τρία ζεύγη ίσων γωνιών, τριγώνου ΑΒΓ, όπως επίσης και η ένδειξη ότι οι τρεις γωνίες των τομών Α’, Β’, Γ’, έχουν άθροισμα 180 μοιρών, οπότε τα τρία τρίγωνα Α’ΒΓ, ΑΒ’Γ, ΑΒΓ’ είναι όμοια. Σε αυτό λοιπόν μπορεί να αναφέρεται και ο Ι. Ιωαννίδης.
Πάντως, εκείνος που μπορεί να γνωρίζει και να δώσει απάντηση στα ερωτήματα, είναι ο Γιώργος Τσαπακίδης. Από πού πείρε αυτός αυτή την πληροφορία; Έχει έγκυρα έγγραφα αποδεικτικά στοιχεία; ή όχι; Αν σε ενδιαφέρει ρώτησέ τον.
Εγώ Κώστα, την δική μου θέση την έχω αναφέρει εδώ, σε προηγούμενο μήνυμά μου (25-2-2010) και δεν με απασχολεί.
Ευχές.
Με αγάπη
Νίκος Κυριαζής.

Μου έχει κάνει εντύπωση ότι το θεώρημα αυτό δεν υπάρχει στο βιβλίο Γεωμετρίας των Ιησουϊτών, όπου καθώς ξέρουμε, πλείστες όσες λεπτομερέστατες αναφορές υπάρχουν για πολλά γνωστά θέματα, μέχρι και το 1910 όπου αναφέρεται η ελληνική έκδοση.
το δοσμένο τρίγωνο και
τα μέσα των πλευρών του
αντιστοίχως.
είναι το σταθερό σημείο ( βαρύκεντρο ) στο οποίο συντρέχουν οι διάμεσοι του
( αποδεικνύεται εύκολα με το θεώρημα Θαλή ).
του
το σημείο στην προέκταση της ευθείας
προς το μέρος του
τέτοιο ώστε

με βάση το θεώρημα Θαλή, συμπεραίνουμε ότι

και

,
,
, και, χωρίς περιορισμό της γενικότητας,
,
,
,
. Θέλουμε να τοποθετήσουμε τα
,
,
στους άξονες
,
,
, αντίστοιχα, έτσι ώστε
. Για να είναι δυνατό κάτι τέτοιο πρέπει να γίνει σωστή επιλογή της γωνίας
(βλέπε δεύτερο συνημμένο). Παρατηρούμε ότι
, άρα
και
:
(με
) καθώς
λόγω των αρχικών μας υποθέσεων,
λόγω των αρχικών μας υποθέσεων,
. (Αν β = 0 τα σημεία είναι συνευθειακά).
, η ΑΒ έχει εξίσωση:
και η ΑΓ: 
και το ύψος ΓΖ στην ΑΒ έχει εξίσωση:
.
, οπότε η ΑΘ είναι κάθετη στον x΄x, οπότε τα ύψη του ΑΒΓ συντρέχουν στο Θ.
είναι κάθετες αν και μόνο αν
με
.
και
.
,
οι εικόνες των μιγαδικών
αντίστοιχα.
, υπάρχει
.
, υπάρχει
ώστε:
.
, (:θεωρούμε τις
γραμμικό σύστημα με αγνώστους τους
), προκύπτει
και συνεπώς έχουμε το ζητούμενο.
(δεν εχω βαλει βελακια, αλλα η φορα φαινεται απο τη σειρα με την οποια βαζω τα γραμματα), τοτε
και θελουμε να δειξουμε οτι
. Ομως