Γνωρίζουμε φυσικά τον ορισμό του πότε δύο συναρτήσεις είναι ίσες. Οι συναρτήσεις πρέπει να έχουν το ίδιο πεδίου ορισμού, και για κάθε σημείο σε αυτό οι εικόνες τους να είναι ίσες.
Όπως επίσης, όταν δύο συναρτήσεις είναι ίσες , τότε οποιοσδήποτε περιορισμός του πεδίου ορισμού τους θα μου έδινε δύο ίσες περιορισμένες συναρτήσεις.
Στο ερώτημα πότε δύο αντίστροφες συναρτήσεις είναι ίσες, σκέφτηκα αρχικά ως παράδειγμα το εξής: Αν
όπου
, τότε η ανίστροφη της
θα είναι η
με 
Οι συναρτήσεις αυτές μπορεί να έχουν τον ίδιο τύπο, αλλά δεν είναι ίσες. Βρίσκονται σε αλληλεξάρτηση.
Αν περιορίσω δηλαδή την
στο σύνολο {1,2} , τότε το αντίστοιχο πεδίο οριμού της
θα είναι το {0,1} και ο περιορισμός δύο συναρτήσεων που υποτίθεται πως είναι ίσες θα πρέπει εκ νέου να είναι ίσες.Στην Γ' λυκείου πολλές φορές όταν ζητείται ο υπολογισμός του τύπου της αντίστροφης μιας συνάρτησης και καταλήγουμε σε μια σχέση
στην συνέχεια συνηθίζεται να αντικαθιστούμε την εξαρτημένη μεταβλητή y σε χ. Αυτο κατα πόσο είναι "σωστό"; Δεν θα παρασερνόταν εύκολα ένας μαθητής να πει πως οι δύο αντίστροφες συναρτήσεις είναι ίσες;
και ένας μαθητής ρωτούσε αν οι δύο αντίστροφες συναρτήσεις είναι ίσες ;

δύο συνεχείς συναρτήσεις από το
στο
τότε
τέτοιο ώστε
(Υπόδειξη: πάρε ένα
με
, χωρίς βλάβη
, και βρες διάστημα
με κέντρο το
με τύπο
και
με τύπο
. Δείξε ότι για κάθε
(Υπόδειξη: Και τα τρία ολοκληρώματα δίνουν
που έρχονται απο τα
της
, τότε το
που εξαρτάται απο το
, και ύστερα το
θα απεικονιστεί μέσω της
θα έχουμε το σημείο 
και άρα αυτό αντιστοιχεί στο σημείο 
; Η απάντηση είναι θετική και άρα οι δυο συναρτήσεις είναι ίσες.

,
και
είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα.
και
είναι ακριβώς οι ίδιες συναρτήσεις.