Κρίνοντας το θέμα αυτό σαν άριστο από διδακτική άποψη (και απευθυνόμενος πάντα στους Μαθητές),
θα ήθελα να μιλήσω για την σκέψη που οδηγεί στην διαπραγμάτευση μου και που είναι απλή και αποκωδικοποιεί την εκφώνηση στην οποία «κρύβεται» τελικά, η λύση (Έτσι δεν γίνεται εν γένει;).
Η σκέψη:
Επειδή έχουμε κίνηση το πρώτο που πρέπει να κάνουμε είναι να πάμε το θέμα σε οριακές- «ιδανικές» θέσεις με δύο στόχους:
1ος ) Ανίχνευση του αποτελέσματος (εδώ του

2ος ) Την σχηματική κινητική διαδικασία που ακολουθείται μετά την αποκόλληση από την οριακή-«ιδανική» θέση.
Στο διά ταύτα, λοιπόν έχουμε:
1) Πηγαίνοντας στην οριακή θέση, όπου
είναι σαφές ότι ισχύει:
να το επιθυμητό σταθερό αποτέλεσμα.
2) Θεωρώντας τώρα την κίνηση των

(με την διατήρηση του μήκους του ευθύγραμμου τμήματος

) στο τεταρτοκύκλιο με φορά ίδια με εκείνη της κίνησης των δεικτών του ρολογιού, το

εισέρχεται εντός του τριγώνου

άρα αρχίζει να το διαμερίζει σε τρία μέρη, συγκεκριμένα τα τρίγωνα:
πράγμα που μας οδηγεί στο ενδεχόμενο τα έξω τρίγωνα
(*)
να είναι ισοδύναμα με τα τρίγωνα :

αντίστοιχα. Πράγματι αυτό πλέον είναι και η αποδεικτική μας, εύκολη πλέον στόχευση, γιά την τυχούσα θέση.
(*) Δείτε γιά τα τρίγωνα αυτά, τό σχήμα της αμέσως από πάνω διαπραγμάτευσης μου.
S.E.Louridas