Χωρίς καμία ιδιαίτερη επιβάρυνση η μελέτη του προβλήματος μπορεί να γίνει γενικότερα για πολυώνυμα με συντελεστές από ένα σώμα

χαρακτηριστικής ίσης με το μηδέν.
Μπορούμε να θεωρούμε ότι
ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρατηρούμε ότι για

η ζητούμενη ισότητα είναι αδύνατη.

Για

όπου

δεν υπάρχουν τα πολυώνυμα

Για

όπου

τα πολυώνυμα υπάρχουν
ΑΠΟΔΕΙΞΗ του
Εστω

όπου
Έστω ότι υπάρχουν πολυώνυμα

με

ώστε να ισχύει η προτεινόμενη σχέση.
Μπορούμε να υποθέσουμε ότι τα

δεν έχουν κοινό διαιρέτη (ο
![\mathbb{K}[X] \mathbb{K}[X]](/forum/ext/geomar/texintegr/latexrender/pictures/acff9afd043f94bc2d22685611f5ce26.png)
είναι δακτύλιος μονοσήμαντης ανάλυσης), οπότε μεταξύ άλλων
δεν έχουν κοινές ρίζες.
Η προτεινόμενη σχέση γράφεται ισοδύναμα
Επειδή το

είναι ανάγωγο άρα και πρώτο στοιχείο στον δακτύλιο
![\mathbb{K}[X] \mathbb{K}[X]](/forum/ext/geomar/texintegr/latexrender/pictures/acff9afd043f94bc2d22685611f5ce26.png)
(επειδή ο
![\mathbb{K}[X] \mathbb{K}[X]](/forum/ext/geomar/texintegr/latexrender/pictures/acff9afd043f94bc2d22685611f5ce26.png)
είναι δακτύλιος μονοσήμαντης ανάλυσης οι έννοιες ανάγωγο και πρώτο στοιχείο ταυτίζονται) και διαιρεί το δεύτερο μέλος της

θα υπάρχουν δυο εκδοχές που αμφότερες οδηγούν σε άτοπο:
ΕΚΔΟΧΗ #1.
ΕΚΔΟΧΗ #2.
ΕΚΔΟΧΗ #1.
Για

ορίζουμε

Θα οδηγηθούμε εις άτοπον δείχνοντας επαγωγικά ότι

για κάθε

Επειδή

γράφουμε
Ξαναγράφοντας την

και διαγράφοντας τον παράγοντα

κατά μέλη λαμβάνουμε
=(x+d)\tilde{Q}(x)\tilde{Q}(x+d) [P(x)(x+d)\tilde{Q}(x+d)-P(x+d)x\tilde{Q}(x)](x+1)=(x+d)\tilde{Q}(x)\tilde{Q}(x+d)](/forum/ext/geomar/texintegr/latexrender/pictures/c50257396dbdec37ab797ae6a9d838b6.png)
Για

η τελευταία γίνεται

οπότε επειδή

θα πρέπει

και συνεπώς
Έτσι έχουμε αποδείξει το ζητούμενο για

Υποθέτουμε ότι το ζητούμενο ισχύει για
οπότε

και με αυτό ξαναγράφουμε την
![[P(x)f_n(x+d)\tilde{Q}(x+d)-P(x+d)f_n(x)\tilde{Q}(x)]x(x+1) [P(x)f_n(x+d)\tilde{Q}(x+d)-P(x+d)f_n(x)\tilde{Q}(x)]x(x+1)](/forum/ext/geomar/texintegr/latexrender/pictures/c36e853a2c17f95d14237d6c25708983.png)

Παρατηρούμε ότι το

είναι ρίζα του

Θέτοντας στην τελευταία σχέση

έχουμε
και επειδή

βρίσκουμε

και συνεπώς

Έτσι έχουμε αποδείξει το ζητούμενο για
ΕΚΔΟΧΗ #2.
Για

ορίζουμε
Θα οδηγηθούμε εις άτοπον δείχνοντας επαγωγικά ότι

για κάθε

Επειδή

γράφουμε

οπότε για

ισχύει

Υποθέτουμε ότι το ζητούμενο ισχύει για

οπότε

και η προτεινόμενη σχέση γράφεται
θέτοντας

στην τελευταία σχέση έχουμε

και επειδή

θα έχουμε

οπότε

Έτσι έχουμε αποδείξει το ζητούμενο για
ΑΠΟΔΕΙΞΗ του
Επειδή
Για

αρκεί να θεωρήσουμε

,

Για

αρκεί να θεωρήσουμε

,

Για

με

θεωρούμε
και παρατηρούμε ότι
Αντικαθιστώντας στην

βρίσκούμε
(Σ)
Αρκεί να προσδιορίσουμε ένα πολυώνυμο

που να ικανοποιεί τη
(Σ)
Θα πρέπει
Θεωρούμε

το μοναδικό πολυώνυμο βαθμού το πολύ
με τιμές που να περιγράφονται από την

(
https://en.wikipedia.org/wiki/Polynomial_interpolation)
Παρατηρώντας ότι τα πολυώνυμα

και

είναι αμφότερα βαθμού το πολύ
και έχουν την ίδια τιμή στα

με

με

συμπεραίνουμε ότι θα είναι ίσα.
Κατά συνέπεια το πολυώνυμο

θα ικανοποιεί την πολυωνυμική ισότητα
(Σ).

Για

με

και

θεωρούμε
και παρατηρούμε ότι
Αντικαθιστώντας στην

βρίσκούμε
(Σ2)
Αρκεί να προσδιορίσουμε ένα πολυώνυμο

που να ικανοποιεί τη
(Σ2)
Θα πρέπει
Θεωρούμε

το μοναδικό πολυώνυμο βαθμού το πολύ
με τιμές που να περιγράφονται από την
Παρατηρώντας ότι τα πολυώνυμα

και

είναι αμφότερα βαθμού το πολύ
και έχουν την ίδια τιμή στα

με

με

συμπεραίνουμε ότι θα είναι ίσα.
Κατά συνέπεια το πολυώνυμο

θα ικανοποιεί την πολυωνυμική ισότητα
(Σ2).
Σε αυτό το σημείο η άσκηση εχει ολοκληρωθεί
Edit:
Η περίπτωση
, με
αρνητικό ακέραιο μικρότερο ή ίσο του
ήταν λανθασμένη. Προστέθηκε η διορθωμένη εκδοχή της, ενώ η περίπτωση
, με
θετικό ακέραιο μεγαλύτερο ή ίσο του
έμεινε ως έχει (με τη διαφορά ότι το
απλοποιήθηκε σε
)