Πέρα από το 3ο Θέμα που στόχο είχε την ανίχνευση να «κόψει» του λύτη να δει ότι, όταν το

είναι θετικός ακέραιος μπορεί να δώσει συμπεριφορά και σαν την π.χ.

,
ημέτερο ήταν και το 4ο θέμα της Γεωμετρίας του διαγωνισμού αυτού που είχε σαν στόχο να ανιχνευτεί η δυνατότητα όχι μόνο της ύπαρξης ενός σημείου εν προκειμένω του

με τις τάδε ιδιότητες, αλλά και η δυνατότητα κατασκευαστικού προσδιορισμού (με κανόνα και διαβήτη) υλοποιώντας την τελευταία φράση του προβλήματος «…να βρεθεί η θέση του

που λαμβάνεται το ελάχιστο …» και αυτό όποιος διδάσκων το ξεπεράσει «ελαφρά τη καρδία» καλό είναι …να το ξανασκεφτεί (τουλάχιστον).
Δυστυχώς και σε αυτό το πνεύμα δεν απάντησε κανείς τότε για το σημείο αυτό, δηλαδή να αναφερθεί στην κατασκευή, εκτός από έναν ή δύο πολύ-πολύ περιγραφικά.
Προφανώς για τις
μη ακριβείς απαντήσεις οι τελευταίοι που ευθύνονται είναι οι Μαθητές.
Φταίει ξεκάθαρα το στυλ της Μαθηματικής προσέγγισης που διδάσκεται στα παιδιά.
Κατά την άποψη μου η κατασκευή μίας άσκησης στα διαγωνιστικά Μαθηματικά δεν είναι για να «ταλαιπωρεί» τον εξεταζόμενο είτε
στο οπτικό περιβάλλον της εκφώνησης (γραμμές και κόντρα γραμμές, με υπέρ του δέοντος πολλά φραστικά του τύπου:… τέτοιο ώστε και κόντρα τέτοιο ώστε...),
είτε λόγω της παρά φύση, κατασκευαστικά, δυσκολίας της υποχρεώνοντας σε δημιουργία εικασιών για την επίλυση της, που σε ανάλογες περιπτώσεις ούτε ο ίδιος ο κατασκευαστής θα μπορούσε να τις κάνει, όπως πολύ σωστά μου είχε πει πολύ πρόσφατα ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ Γιώργος Τσίντσιφας, αλλά εκτός των άλλων πρέπει να στοχεύει και στην δυνατότητα μετουσίωσης των Μαθηματικών γνώσεων σε «πραγματική» πράξη μέσω έξυπνων και σίγουρα στοχευμένων κινήσεων.