Σελίδα 1 από 1

απορια στα ακροτατα

Δημοσιεύτηκε: Τρί Δεκ 21, 2010 2:38 am
από chr
Η f συνεχής στο [α,β] και η παράγωγός της στο α είναι θετική και αρνητική στο β

Μπορούμε να δείξουμε ότι η f δεν έχει ακρότατα στα άκρα;

Re: απορια στα ακροτατα

Δημοσιεύτηκε: Τρί Δεκ 21, 2010 5:01 am
από grigkost
chr έγραψε:Η f συνεχής στο [α,β] και η παράγωγός της στο α είναι θετική και αρνητική στο β

Μπορούμε να δείξουμε ότι η f δεν έχει ακρότατα στα άκρα;
Η ερώτηση είναι κάπως ασαφής. Έτσι η συνάρτηση g(x)=1-x^2 με πεδίο ορισμού το [{-1,1}] είναι συνεχής στο [{-1,1}] με θετική παράγωγο στο -1, αρνητική παράγωγο στο 1 και παρουσιάζει ακρότατα στα -1 και 1.
Με την υπόθεση ότι η δοθείσα f ορίζεται και πέραν τού [{\alpha,\beta}], η παραγωγισιμότητα στα άκρα \alpha και \beta, σημαίνει και συνέχεια σε αυτά τα σημεία.
Επομένως, μήπως η ερώτηση αφορά συνάρτηση που ορίζεται και κάτω από το \alpha και πάνω από το \beta ;

Re: απορια στα ακροτατα

Δημοσιεύτηκε: Τρί Δεκ 21, 2010 5:59 am
από chr
Αναφερομαι στο τελευταιο βημα της αποδειξης του θεωρηματος του Darboux

οπου η συναρτηση g(x)=f(x)-tx ειναι συνεχης στο [α,β] παραγωγισιμη στο (α,β) με

g'(a)>0 και g'(b)<0 και αρα απορριπτει ως θεση μεγιστου ή ελαχιστου τα ακρα.

Η ερωτηση μου ειναι μπορουμε καπως να το αποδειξουμε ή απλως το δεχομαστε διαισθητικα?

Re: απορια στα ακροτατα

Δημοσιεύτηκε: Τρί Δεκ 21, 2010 7:49 am
από grigkost
chr έγραψε:Αναφερομαι στο τελευταιο βημα της αποδειξης του θεωρηματος του Darboux
οπου η συναρτηση g(x)=f(x)-tx ειναι συνεχης στο [α,β] παραγωγισιμη στο (α,β) με
g'(a)>0 και g'(b)<0 και αρα απορριπτει ως θεση μεγιστου ή ελαχιστου τα ακρα.
Η ερωτηση μου ειναι μπορουμε καπως να το αποδειξουμε ή απλως το δεχομαστε διαισθητικα?
και βέβαια μπορεί να αποδειχθεί. Μάλιστα, επειδή δεν θυμάμαι να έχει δοθεί στο mathematica η απόδειξη τού θεωρήματος Darboux, δίνεται, με την εκφώνηση, παρακάτω:

Θεώρημα Darboux: Έστω συνάρτηση f:\mathbb{R}\rightarrow\mathbb{R} , παραγωγίσιμη σ' ένα διάστημα \left[{\alpha,\beta}\right].
Τότε γιά κάθε \gamma μεταξύ{\dagger} τών f^{\prime}({\alpha}) καί f^{\prime}({\beta}), υπάρχει x_0\in\left({\alpha,\beta}\right), τέτοιο ώστε f^{\prime}({x_0})=\gamma.

Απόδειξη: Άν f^{\prime}({\alpha})=f^{\prime}({\beta}), τότε προφανώς ισχύει το Θεώρημα.
Έστω ότι f^{\prime}({\alpha})\neq{f}^{\prime}({\beta}), και μάλιστα χωρίς βλάβη, ότι f^{\prime}({\alpha})<\gamma<{f}^{\prime}({\beta}).
Η συνάρτηση h(x)=f(x) - \gamma\,x είναι παραγωγίσιμη στο διάστημα [{\alpha,\beta}] με h^{\prime}(x)=f^{\prime}(x)-\gamma.
Μάλιστα ισχύει h^{\prime}({\alpha})<0<{h}^{\prime}({\beta}).
Επομένως υπάρχει ένα αρκετά μικρό \delta>0, τέτοιο ώστε

\dfrac{{h({\alpha +\delta})-h(\alpha )}} 
{\delta } < 0\quad\Rightarrow\quad{h}({\alpha +\delta})<h(\alpha ) και

\dfrac{{h(\beta ) - h(\beta  - \delta )}} 
{\delta } > 0\quad\Rightarrow\quad h(\beta )>h(\beta  - \delta ).

Από το Θεώρημα Μεγίστης και Ελαχίστης Τιμής γιά την συνεχή συνάρτηση h στο διάστημα [{\alpha,\beta}], προκύπτει ότι υπάρχει x_0\in (\alpha ,\beta ), ( λόγω των παραπάνω ανισώσεων η h δεν μπορεί να έχει την ελάχιστη τιμή της στα \alpha και \beta ), τέτοιο ώστε γιά κάθε x\in[{\alpha,\beta}], να ισχύει h(x_0 ) \leq h(x).
Όμως τότε η συνάρτηση h παρουσιάζει τοπικό ελάχιστο στο σημείο x_0, ενώ είναι και παραγωγίσιμη σ' αυτό.
Από το Θεώρημα \rm{Fermat}, προκύπτει ότι h^{\prime}(x_0 )=0\quad\Rightarrow\quad{f}^{\prime}(x_0 )=\gamma\,.\quad\square


(\dagger) μή συμπεριλαμβανομένων των f^{\prime}({\alpha}) και f^{\prime}({\beta})

Re: απορια στα ακροτατα

Δημοσιεύτηκε: Κυρ Ιαν 16, 2011 8:39 pm
από k-ser
grigkost έγραψε:
Θεώρημα Darboux: Έστω συνάρτηση f:\mathbb{R}\rightarrow\mathbb{R} , παραγωγίσιμη σ' ένα διάστημα \left[{\alpha,\beta}\right].
Τότε γιά κάθε \gamma μεταξύ{\dagger} τών f^{\prime}({\alpha}) καί f^{\prime}({\beta}), υπάρχει x_0\in\left({\alpha,\beta}\right), τέτοιο ώστε f^{\prime}({x_0})=\gamma.

Απόδειξη: Άν f^{\prime}({\alpha})=f^{\prime}({\beta}), τότε προφανώς ισχύει το Θεώρημα.
Έστω ότι f^{\prime}({\alpha})\neq{f}^{\prime}({\beta}), και μάλιστα χωρίς βλάβη, ότι f^{\prime}({\alpha})<\gamma<{f}^{\prime}({\beta}).
Η συνάρτηση h(x)=f(x) - \gamma\,x είναι παραγωγίσιμη στο διάστημα [{\alpha,\beta}] με h^{\prime}(x)=f^{\prime}(x)-\gamma.
Μάλιστα ισχύει h^{\prime}({\alpha})<0<{h}^{\prime}({\beta}).
Επομένως υπάρχει ένα αρκετά μικρό \delta>0, τέτοιο ώστε

\dfrac{{h({\alpha +\delta})-h(\alpha )}} 
{\delta } < 0\quad\Rightarrow\quad{h}({\alpha +\delta})<h(\alpha ) και

\dfrac{{h(\beta ) - h(\beta  - \delta )}} 
{\delta } > 0\quad\Rightarrow\quad h(\beta )>h(\beta  - \delta ).

Από το Θεώρημα Μεγίστης και Ελαχίστης Τιμής γιά την συνεχή συνάρτηση h στο διάστημα [{\alpha,\beta}], προκύπτει ότι υπάρχει x_0\in (\alpha ,\beta ), ( λόγω των παραπάνω ανισώσεων η h δεν μπορεί να έχει την ελάχιστη τιμή της στα \alpha και \beta ), τέτοιο ώστε γιά κάθε x\in[{\alpha,\beta}], να ισχύει h(x_0 ) \leq h(x).
Όμως τότε η συνάρτηση h παρουσιάζει τοπικό ελάχιστο στο σημείο x_0, ενώ είναι και παραγωγίσιμη σ' αυτό.
Από το Θεώρημα \rm{Fermat}, προκύπτει ότι h^{\prime}(x_0 )=0\quad\Rightarrow\quad{f}^{\prime}(x_0 )=\gamma\,.\quad\square


(\dagger) μή συμπεριλαμβανομένων των f^{\prime}({\alpha}) και f^{\prime}({\beta})
Να δώσω μια διαφορετική απόδειξη του θεωρήματος.
Η απόδειξη είναι δικής μου έμπνευσης - δεν την έχω δει γραμμένη κάπου. Αν διαπιστώσετε κάποιο λάθος, ενημερώστε με για να το διορθώσω ή... να αποσύρω την απόδειξη.

Λήμμα1.
Αν για την ορισμένη στο διάστημα \displaystyle \Delta παραγωγίσιμη συνάρτηση \displaystyle f ισχύει: \displaystyle f^{\prime}(x)\ne 0, \ \ \forall x εσωτερικό του \displaystyle  \Delta τότε η συνάρτηση \displaystyle f είναι \displaystyle 1-1
(Η απόδειξη είναι εύκολη με την βοήθεια του ορισμού της 1-1 και του θεωρήματος μέσης τιμής).

Λήμμα 2.
Αν η ορισμένη στο διάστημα \displaystyle \Delta συνάρτηση \displaystyle f είναι συνεχής και \displaystyle 1-1 τότε θα είναι γνησίως μονότονη.
Απόδειξη (Αν και γνωστό το θεώρημα, δίνω την απόδειξη).
Αν η συνάρτηση δεν είναι γνησίως μονότονη τότε, και λόγω του \displaystyle 1-1 θα υπάρχουν \displaystyle a,b,c \ \ \in \Delta ώστε \displaystyle a<b<c και το \displaystyle f(a) θα είναι μεταξύ των \displaystyle f(b),f(c) ή το \displaystyle f(c) θα είναι μεταξύ των \displaystyle f(a),f(b).
Σε κάθε περίπτωση, αφού η συνάρτηση είναι συνεχής, από θεώρημα ενδιαμεσων τιμών (Bolzano) θα υπάρχει \displaystyle x_0 \in (b,c) ή \displaystyle x_0 \in (a,b) τέτοιο ώστε: \displaystyle f(x_0)=f(a) ή \displaystyle f(x_0)=f(c) αντίστοιχα. Αυτό, όμως είναι άτοπο αφού η συνάρτηση είναι \displaystyle 1-1

Απόδειξη ( του θεωρήματος Darboux)

Άν f^{\prime}({\alpha})=f^{\prime}({\beta}), τότε προφανώς ισχύει το Θεώρημα.
Έστω ότι f^{\prime}({\alpha})\neq{f}^{\prime}({\beta}), και μάλιστα χωρίς βλάβη, ότι f^{\prime}({\alpha})<\gamma<{f}^{\prime}({\beta}).
Η συνάρτηση h(x)=f(x) - \gamma\,x είναι παραγωγίσιμη στο διάστημα [{\alpha,\beta}] με h^{\prime}(x)=f^{\prime}(x)-\gamma.
Μάλιστα ισχύει h^{\prime}({\alpha})<0<{h}^{\prime}({\beta}).

Έστω \displaystyle h^{\prime}(x)\ne 0 , \ \ \ \  \forall x \in (\alpha,\beta).

Από το Λήμμα 1 η συνάρτηση \displaystyle h θα είναι \displaystyle 1-1 και εφόσον είναι και συνεχής, σύμφωνα με το Λήμμα 2, θα είναι γνησίως μονότονη στο \displaystyle [\alpha,\beta].

Έστω ότι είναι γνησίως αύξουσα.
\displaystyle \forall x \in (\alpha,\beta] θα είναι: \displaystyle \frac{h(x)-h(\alpha)}{x-\alpha}>0 και εφόσον \displaystyle \lim_{x\to \alpha}\frac{h(x)-h(\alpha)}{x-\alpha}=h^{\prime}(\alpha) θα είναι: \displaystyle h^{\prime}(\alpha)\geq 0 άτοπο.

Έστω ότι είναι γνησίως φθίνουσα.
\displaystyle \forall x \in [\alpha,\beta) θα είναι: \displaystyle \frac{h(x)-h(\beta)}{x-\beta}<0 και εφόσον \displaystyle \lim_{x\to \beta}\frac{h(x)-h(\beta)}{x-a}=h^{\prime}(\beta) θα είναι: \displaystyle h^{\prime}(\beta)\leq 0 άτοπο.

Συνεπώς δεν μπορεί \displaystyle h^{\prime}(x)\ne 0 , \ \ \ \forall x \in (\alpha,\beta), θα υπάρχει \dispalystyle x_0 \in (\alpha,\beta) τέτοιο ώστε: \displaystyle h^{\prime}(x_0)= 0 \Leftrightarrow f^{\prime}(x_0)=\gamma.

Re: απορια στα ακροτατα

Δημοσιεύτηκε: Κυρ Ιαν 16, 2011 9:24 pm
από mathxl
Ας θυμηθούμε και μια συνέπεια viewtopic.php?f=61&t=2501

Re: απορια στα ακροτατα

Δημοσιεύτηκε: Κυρ Ιαν 16, 2011 9:30 pm
από chris_gatos
Απόδειξη Darboux

και συναφών προτάσεων...