α) Για κάθε

έχουμε

που ισχύει, δηλαδή τελικά

. Οπότε

οπότε η

είναι μονότονη (αύξουσα) για οποιαδήποτε τιμή του

.
β) Παρατηρώντας τη μονοτονία της συνάρτησης

βλέπουμε ότι είναι πάντα θετική και ότι
![f([0,1])=[\frac{3}{4},1] f([0,1])=[\frac{3}{4},1]](/forum/ext/geomar/texintegr/latexrender/pictures/712280d7efce28f1f9fca7a39e081556.png)
(1),
ενώ

για
![x \notin [0,1] x \notin [0,1]](/forum/ext/geomar/texintegr/latexrender/pictures/6320c7f9a638adadc4bf95a8fbb6f588.png)
.
Ας πούμε ότι

.
Έστω τώρα ότι

τότε λόγω της (1) έχουμε

.
Επομένως από την αρχή της επαγωγής έχουμε ότι

για κάθε θετικό

.
Δηλαδή η

είναι φραγμένη από το

και το

.
Για τις υπόλοιπες περιπτώσεις μελετάμε πρώτα την ακολουθία

.
Τότε έχουμε

(2) αφού η ακολουθία

είναι αύξουσα.
Έστω τώρα ότι

, τότε

κι άρα

κι οπότε ισχύει η 2 κι άρα η

είναι αύξουσα.
Όμως

αφού

για

. Συνεπώς

για κάθε

.
Από αυτό καταλήγουμε ότι η

τείνει στο

καθώς το

τείνει στο

κι άρα δεν είναι φραγμένη.
Η μόνη περίπτωση που έμεινε είναι

όπου τότε από τη μονοτονία της συνάρτησης

έχουμε βρει ότι

για
![x \notin [0,1] x \notin [0,1]](/forum/ext/geomar/texintegr/latexrender/pictures/6320c7f9a638adadc4bf95a8fbb6f588.png)
κι άρα

και ακολουθώντας την ίδια διαδικασία με πριν βρίσκουμε ότι

για κάθε

κι άρα και πάλι καταλήγουμε ότι η

δεν είναι φραγμένη.
Συνεπώς η

είναι φραγμένη αν και μόνο αν
![k \in [0,1] k \in [0,1]](/forum/ext/geomar/texintegr/latexrender/pictures/00e477490371d3d65b8e434083cfb55c.png)
.
γ) Αν η

είναι φραγμένη και μονότονη, τότε είναι συγκλίνουσα οπότε η

είναι σίγουρα συγκλίνουσα όταν
![k \in [0,1] k \in [0,1]](/forum/ext/geomar/texintegr/latexrender/pictures/00e477490371d3d65b8e434083cfb55c.png)
. Από την άλλη αν δεν είναι φραγμένη, τότε δεν μπορεί να είναι συγκλίνουσα. Συνεπώς η

είναι συγκλίνουσα αν και μόνο αν
![k \in [0,1] k \in [0,1]](/forum/ext/geomar/texintegr/latexrender/pictures/00e477490371d3d65b8e434083cfb55c.png)
(μάλιστα παίρνοντας τα όρια στην αρχική σχέση βλέπουμε πως κάθε φορά συγκλίνει στο

).