Ήθελα να γράψω από την πρώτη μέρα τη γνώμη μου για το θέμα αλλά δεν τα κατάφερα. Το κάνω τώρα.
Αυτό που παραθέτει ο "math" είναι από το αντίστοιχο βιβλίο της 1ης Δέσμης που είχα την τύχη κι εγώ να διδαχθώ. Στο βιβλίο αυτό και συγκεκριμένα στη σελίδα 74-75 όριζε το "επεκτεταμένο σύνολο των πραγματικών αριθμών:

" με άλλα λόγια το συμπαγές σύνολο των πραγματικών αριθμών μέσα στο οποίο συμπεριελάμβανε τους

και τους αντιμετώπιζε ως αριθμούς με τις ιδιότητες της διάταξης τις οποίες δεχόταν:
"Για οποιοδήποτε πραγματικό αριθμό
ισχύει
,
,
" και αμέσως μετά είχε ένα πίνακα με πράξεις στο

. Από το σημείο αυτό και μετά χρησιμοποιεί τα

ως πραγματικούς αριθμούς κάνοντας λογισμό και υπολογίζοντας όρια χρησιμοποιώντας τα - όπως στο παράδειγμα του math - κατά τη διάρκεια υπολογισμού του ορίου.
Εκεί νομίζω έχει τις ρίζες του ο συγκεκριμένος προβληματισμός. Παρά λοιπόν το ότι τονίζω στους μαθητές ότι δε νομιμοποιούνται - σύμφωνα με το σχολικό βιβλίο - να χρησιμοποιούν ως πραγματικούς αριθμούς τους

, τους αναφέρω ότι το συγκεκριμένο θέμα είναι καθαρά θέμα σύμβασης. Εννοείται ότι προτιμότερο είναι να δεχτούμε αυτή τη σύμβαση που είχε και το σχολικό βιβλίο της 1ης Δέσμης για να μην υπάρχουν προβλήματα.
Όμως τις λίγες φορές που έχω τύχει στο βαθμολογικό κέντρο και έχει τεθεί ο προβληματισμός δεν υπήρξε ποτέ πρόταση από οποιονδήποτε συνάδελφο να θεωρήσει ελλειπή (και ακόμα χειρότερα λανθασμένη) μία απάντηση που χρησιμοποιεί τα

ως πραγματικούς αριθμούς.
Και πολύ σωστά!!
Με την ευκαιρία του παραπάνω προβληματισμού, να πω ότι έχω παρατηρήσει κατά καιρούς ότι συμβαίνει το εξής: Παρά το ότι στην ύλη δεν συμπεριλαμβάνονται ή εξαιρούνται αποδείξεις θεωρημάτων (που όμως υπάρχουν στο σχολικό βιβλίο), εντούτοις κυκλοφορούν πολλές ασκήσεις στο σχολικό είτε σε εξωσχολικά βιβλία που έχουν τις ιδέες που συμπεριλαμβάνονται σε αυτές τις αποδείξεις.
Χαρακτηριστικό το παράδειγμα με τις διαφορικές εξισώσεις και
ακόμη πιο χειροπιαστό οι ασκήσεις στα όρια που για να τα υπολογίσεις χρειάζεται να προσθαφαιρέσεις κάτι στον αριθμητή (ή στον παρονομαστή) ιδέα η οποία υπάρχει στον υπολογισμό παραγώγου του γινομένου 2 συναρτήσεων (εκτός ύλης). Ως παράδειγμα αναφέρω την άσκηση 7 Β ομάδα σελίδα 240 και το θέμα 4γ των Πανελληνίων Εξετάσεων του 2008
που όχι μόνο δεν είναι εκτός ύλης (μιλάω για την άσκηση 7), αλλά τίθεται και ως θέμα στις πανελλήνιες εξετάσεις.
Το παραπάνω το τονίζω πάντοτε στους μαθητές μου!
Μπορεί οι αποδείξεις να μπαίνουν ή να βγαίνουν από την ύλη όμως η ασκησιολογία γύρω από αυτές τις ιδέες που κρύβει η απόδειξη μένει και κυκλοφορεί από βιβλίο σε βιβλίο!! Αυτός είναι και ο λόγος που πάντοτε επιλέγω να κάνω κάποιες αποδείξεις ακόμη κι αν είναι εκτός ύλης. Ο μαθητής μόνο κερδισμένος μπορεί να βγει από αυτή τη διαδικασία! Έτσι διδάσκω πάντοτε την απόδειξη της παραγωγισιμότητας του γινομένου δύο συναρτήσεων, την απόδειξη για το ότι

, ότι

κτλ κτλ...
Αλέξανδρος