
Το πρόβλημα αυτό έρχεται από το παρελθόν. Στο βιβλίο Γεωμετρίας Ιησουϊτών (*), σελίδα 333, υπάρχει ως θεώρημα 157, η ακόλουθη πρόταση με αναφορά στον
Steiner και χρονολογία 1846.
(*) Εκδόσεις Α. ΚΑΡΑΒΙΑ, Αθήνα 1952. Μετάφραση της Ε' γαλλικής έκδοσης 1910 (;) υπό Δ. ΓΚΙΟΚΑ.
Σε κάθε παρεγγράψιμο τετράπλευρο, η διαφορά δύο απέναντι πλευρών του είναι ίση με την διαφορά των δύο άλλων.
Σε συνδυασμό με το θεώρημα 158 τώρα, στην σελίδα 334, ισχύει και το αντίστροφο.
Εάν σε ένα τετράπλευρο η διαφορά δύο πλευρών του είναι ίση με την διαφορά των δύο άλλων, τότε το τετράπλευρο είναι παρεγγράψιμο.
Έχουμε δηλαδή τις ίσες διαφορές των απέναντι πλευρών ως κριτήριο
παρεγγραψιμότητας ενός τετραπλεύρου, όπως έχουμε τα ίσα αθροίσματα των απέναντι πλευρών, ως κριτήριο
περιγραψιμότητας .
Η απόδειξη του αντίστροφου για το παρεγγράψιμο τετράπλευρο είναι εύκολη.

Πράγματι, στο σχήμα του Γιώργου πιο πάνω, έστω ότι ο

-παρεγγεγραμμένος κύκλος του τριγώνου

εφάπτεται της πλευράς

στο σημείο

και έστω ότι η δια του σημείου

εφαπτομένη του ιδίου κύκλου, τέμνει τις

, στα σημεία

, αντιστοίχως και ας είναι το

μεταξύ των

οπότε το

θα είναι μεταξύ των

.
Από το παρεγγράψιμο τεράπλευρο

έχουμε
Από

και

που θεωρείται ότι ισχύει στο τετράπλευρο

, προκύπτει ότι
Από

και άρα, η

εφάπτεται στον

-παρεγγεγραμμένο κύκλο του

και το τετράπλευρο

είναι παρεγγράψιμο.
Κώστας Βήττας.
ΥΓ. Εύκολα τώρα η εκφώνηση αλλάζει μορφή στο γνωστό αυτό πρόβλημα από το παρελθόν, αφού από

στο σχήμα του Γιώργου

προκύπτει ως άμεσο αποτέλεσμα ότι τα τρίγωνα

είναι ισοπεριμετρικά.
Με αρκετή έμπνευση επίσης, η εκφώνηση παίρνει την μορφή που έχει δοθεί
Εδώ , αφού από

.