Mihalis_Lambrou έγραψε:Για όφελος των μαθητών μας, προκειμένου να μην μένουν με εσφαλμένες εντυπώσεις, θα ήθελα να σχολιάσω άλλη μία φορά τα περί χρήσης Διακρίνουσας, ότι δηλαδή είναι σωστή.
Με την ευκαιρία, και με αφορμή το σχόλιο,
Atemlos έγραψε:Θα ήθελα να μεταφέρω την άποψη του συνάδελφου Γ.Τασσοπουλου όπως αυτή δημοσιεύτηκε στο fb και με την οποία και συμφωνώ.
θα ήθελα να επισημάνω ένα προβληματικό σημείο στον συλλογισμό όσων έχουν ένσταση στην χρήση Διακρίνουσας.
Η παραπάνω παράθεση του Atemlos επικαλείται την γνώμη του φίλου Γιώργου Τασσόπουλου στο διαδίκτυο. Συγκεκριμένα (αντιγράφω από το παραπάνω ποστ του Atemlos):
Από τον Γιώργο Σ. Τασσόπουλο
Εξάλλου, όταν για την εύρεση του συνόλου τιμών της συνάρτησης
ζητάμε (σύμφωνα με τον ορισμό) τις τιμές του
για τις οποίες η εξίσωση
έχει ρίζα
, δε σημαίνει ότι το
είναι συνάρτηση του
(όπως κακώς εννοήθηκε), αλλά παράμετρος, όπως ακριβώς όταν ζητάμε τις τιμές του
ώστε η εξίσωση
να έχει ρίζα
Με λίγα λόγια, μας λέει ότι επιτρέπεται η χρήση διακρίνουσας επειδή το

είναι
παράμετρος και όχι
συνάρτηση. Αλλιώς δεν θα επιτρεπόταν.
Το πρόβλημα είναι ότι το
είναι συνάρτηση και
δεν είναι παράμετρος.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Παράμετρος είναι μία ποσότητα δοσμένη από την αρχή για την οποία ζητάμε κάποιες ιδιότητες. Ας δούμε μερικά παραδείγματα.
α) το παραπάνω, όπου θέλουμε να βρούμε

ώστε η εξίσωση

να έχει ρίζα
β) Το παράδειγμα του ίδιου του Atemlos
εδώ όπου γράφει
Atemlos έγραψε:Εαν το πολυώνυμο

μπορεί να γραφτεί σαν τέλειο τετράγωνο να βρεθεί η τιμή της
σταθεράς 
Στο τελευταίο θα παρατηρήσετε ότι ότι το

το ονομάζει (ορθά) σταθερά. Μάλιστα ο τίτλος του ποστ είναι, ορθά,
Παράμετρος.
Ας έλθουμε τώρα στην συνάρτηση. Είναι άραγε το

στην ισότητα (βλέπε παραπάνω, στο παράδειγμα του Γιώργου)

παράμετρος;
Βλέπω ότι
- για

έχω

- για

έχω

- για

έχω
και πάει λέγοντας. Δηλαδή, αλλάζοντας το

παίρνουμε ακριβώς μία τιμή του

. ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ το

ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΑΡΤΗΣΗ ΤΟΥ

. 'Οχι παράμετρος!
Για να συνοψίσω, η χρήση της διακρίνουσας επιτρέπεται όχι γιατί δουλεύουμε με παράμετρο αλλά για άλλους λόγους (το έχουν τεκμηριώσει πολλοί, αλλά θα γράψω χωριστό ποστ που θα το ξανα-ξεδιαλύνω). Οπότε το να βαφτίσουμε την συνάρτηση, παράμετρο, και μετά να ισχυριστούμε ότι με παράμετρο επιτρέπεται η χρήση διακρίνουσας (αλλιώς απαγορεύεται) έχουμε σαθρό επιχείρημα.
Θα κλείσω με μία αναφορά σε βιβλίο του Α. Κυριακόπουλου, σελίς

όπου ΚΑΝΕΙ χρήση της (κατά μερικούς απαγορευμένης) διακρίνουσας. Και το ενδιαφέρον είναι ότι ο ίδιος μιλά για την ΣΥΝΑΡΤΗΣΗ

(βλέπε πρώτη γραμμή της εκφώνησης στο επισυναπτόμενο), όχι για
παράμετρο. Από εκεί αντλεί ο Γιώργος το παράδειγμά του, με μόνη διαφορά ότι τώρα το ονομάζει (εσφαλμένα) παράμετρο για να αιτιολογήσει την χρήση διακρίνουσας.
Ελπίζω με αυτά να ξεδιάλυνα ένα θέμα περί διακρίνουσας. Η απόδειξη της επιτρεπτής αυτής Μαθηματικής διαδικασίας είναι απλή (την έχουν γράψει πολλοί και θα την επαναλάβω στο ποστ που υποσχέθηκα). Αυτήν χρησιμοποιεί ο Α. Κυριακόπουλος το

(επισυναπτόμενο), την χρησιμοποίησε σωστά τότε, και από τότε τίποτα δεν άλλαξε.
Το να δικαιολογήσουμε ότι η χρήση της διακρίνουσας ήταν σωστή τότε
επειδή πρόκειται για παράμετρο και όχι συνάρτηση, δεν στέκει. Άλλωστε δεν βασίστηκε σε χρήση παραμέτρου, τότε, ο Α. Κυριακόπουλος, και ο λόγος που δεν το έκανε είναι γιατί το επιχείρημα είναι έτσι και αλλιώς σωστό.
Κλείνω με το σχόλιο ότι η παραπάνω άσκηση ήταν στάνταρ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΣΧΟΛΙΚΑ
(*) ΚΑΙ ΟΛΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑΚΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ και διαδασκόταν ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ. Όλοι χρησιμοποιούσαν ακριβώς την ίδια μεθοδολογία, της διακρίνουσας, όλοι μιλούσαν για συνάρτηση (όχι παράμετρο) και κανένα πρόβλημα δεν υπήρχε.
Τώρα, τι άλλαξε στον δρόμο, δεν το ξέρω.
Φιλικά,
Μιχάλης
(*) Βλέπε για παράδειγμα το τότε Σχολικό βιβλίο Γ' Λυκείου, Κατσαργύρης, Μέντης κλπ, Ανάλυση, σελίς 17.