Σελίδα 1 από 1

IMC 1994/1/6

Δημοσιεύτηκε: Τρί Ιουν 21, 2016 2:22 pm
από Demetres
Έστω f \in C^2[0,N] με |f'(x)| < 1 και f''(x) > 0 για κάθε x \in [0,N]. Έστω 0 \leqslant m_0 < m_1 < \cdots < m_k \leqslant N ακέραιοι ώστε οι n_i = f(m_i) για i=0,1,\ldots,k να είναι επίσης ακέραιοι. Για i=1,2,\ldots,k ορίζουμε b_i = n_i - n_{i-1} και a_i = m_i - m_{i-1}.

(α) Να δειχθεί ότι \displaystyle{ -1 < \frac{b_1}{a_1} < \frac{b_2}{a_2} < \cdots < \frac{b_k}{a_k} < 1}

(β) Να δειχθεί ότι για κάθε A > 1 δεν υπάρχουν περισσότεροι από N/A δείκτες j με a_j > A.

(γ) Να δειχθεί ότι k \leqslant 3N^{2/3}. [Δηλαδή δεν υπάρχουν περισσότερα από 3N^{2/3} ακέραια σημεία στην καμπύλη y = f(x) για x \in [0,N].]

Re: IMC 1994/1/6

Δημοσιεύτηκε: Παρ Ιούλ 08, 2016 11:52 am
από dement
Για το (α), ανισότητες όπως η \displaystyle \frac{b_1}{a_1} < \frac{b_2}{a_2} αποδεικνύονται με ΘΜΤ (υπάρχουν \displaystyle \xi_1 \in (m_0,m_1), f'(\xi_1) = \frac{b_1}{a_1} και \displaystyle \xi_2 \in (m_1,m_2), f'(\xi_2) = \frac{b_2}{a_2} οπότε f'(\xi_1) < f'(\xi_2) αφού f''(x) > 0). Οι "ακριανές" ανισότητες είναι άμεση συνέπεια του |f'(x)| < 1.

Το (β) είναι συνέπεια του \displaystyle \sum_j a_j \leq N. Πράγματι, \displaystyle N \geq \sum_j a_j \geq \sum_{a_j \geq A} a_j \geq n A \implies n \leq N/A όπου n ο αριθμός των δεικτών j με a_j \geq A.

Το (γ) προφανώς ισχύει για N=1. Έστω N \geq 2.

Mπορούμε να έχουμε το πολύ 2A-2 δείκτες j με a_j = A, b_j \neq 0 (υπάρχουν 2A-2 μη μηδενικοί ρητοί με παρονομαστή A στο (-1,1)). Μαζί με τη μοναδική περίπτωση b_k = 0, έχουμε το πολύ \displaystyle 1 + \sum_{j=1}^{A} (2j-2) = A(A-1)+1 δείκτες με a_j \leq A.

Συμπεραίνουμε ότι ο συνολικός αριθμός των δεικτών (μαζί με τον πρώτο, m_0) φράσσεται άνω από το q(A) \equiv 2 + A(A-1) + N/(A+1) για κάθε A \in \mathbb{N}.

Ισχύει επίσης ότι φράσσεται άνω από το A^2 + 2N/A για κάθε A \geq 1. Αυτό επειδή, για N \geq 2, έχουμε A^2 + 2N/A \geq \max \left( q(A-1), q(A) \right) άρα, λόγω κυρτότητας της q, ισχύει A^2 + 2N/A \geq q(\lfloor A \rfloor).

Τέλος, θέτοντας A = N^{1/3}, έχουμε άνω φράγμα το 3N^{2/3} που ολοκληρώνει την απόδειξη.