Σελίδα 1 από 1

Συνεχής και γνησίως φθίνουσα

Δημοσιεύτηκε: Τρί Ιαν 10, 2017 12:39 am
από Πρόδρομος Ελευθερίου
Έστω f συνάρτηση συνεχής και γνησίως φθίνουσα στο \mathbb{R}. Να αποδείξετε ότι:

1) Υπάρχει μοναδικό x_0\in\mathbb{R} τέτοιο ώστε για κάθε x_1\in(-\infty,x_0) και x_2\in(x_0,+\infty) να ισχύει:
(f(x_1)-x_1)(f(x_2)-x_2)<0

2) Υπάρχει διάστημα \Delta τέτοιο ώστε για κάθε a\in\Delta η εξίσωση:

\left(\displaystyle\int_{a-1}^{a+1} f(t)dt-2a\right)(1-x)=xe^x να έχει ακριβώς μια ρίζα.

Σημείωση: Η ιδέα για την κατασκευή της παραπάνω άσκησης προήλθε από ένα θέμα του συναδέλφου Π. Τρύφων που περιέχεται στη συλλογή «501 επαναληπτικά θέματα».

Re: Συνεχής και γνησίως φθίνουσα

Δημοσιεύτηκε: Τρί Ιαν 10, 2017 1:39 am
από KAKABASBASILEIOS
pelef έγραψε:Έστω f συνάρτηση συνεχής και γνησίως φθίνουσα στο \mathbb{R}. Να αποδείξετε ότι:

1) Υπάρχει μοναδικό x_0\in\mathbb{R} τέτοιο ώστε για κάθε x_1\in(-\infty,x_0) και x_2\in(x_0,+\infty) να ισχύει:
(f(x_1)-x_1)(f(x_2)-x_2)<0

...Καλησπέρα :logo: με μιά αντιμετώπιση για το (1)

1) Θεωρώντας την συνάρτηση g(x)=f(x)-x,\,\,x\in R, αυτή είναι συνεχής στο Rκαι γνήσια φθίνουσα αφού για

{{x}_{1}},{{x}_{2}}\in R,\,\,\,{{x}_{1}}<{{x}_{2}} ισχύουν -{{x}_{1}}>-{{x}_{2}} και επειδή f γνησίως φθίνουσα στο

\mathbb{R}, f({{x}_{1}})>f({{x}_{2}}) και με πρόσθεση κατά μέλη των ανισοτήτων ισχύει ότι

f({{x}_{1}})-{{x}_{1}}>f({{x}_{2}})-{{x}_{2}}\Rightarrow g({{x}_{1}})>g({{x}_{2}}).

Επίσης g(0)=f(0) και αν f(0)=0 η g(x)=0 έχει ρίζα το 0,

αν τώρα f(0)>0 θα είναι g(f(0))=f(f(0))-f(0)<0 επειδή f(0)>0και η f

γνήσια φθίνουσα, επομένως ισχύει g(f(0))g(0)<0

και σύμφωνα με το θεώρημα του Bolzano υπάρχει {{x}_{0}}\in (0,\,\,f(0)) ώστε g({{x}_{0}})=0

Ανάλογα αν f(0)<0 δείχνουμε ότι υπάρχει {{x}_{0}}\in (f(0),\,\,0) ώστε g({{x}_{0}})=0, επομένως σε κάθε περίπτωση η

g(x)=0 έχει ρίζα x_0\in\mathbb{R} που είναι και μοναδική αφού η g είναι γνήσια μονότονη άρα και '1-1'

Τώρα θα ισχύει για x<{{x}_{0}} αφού gγνήσια φθίνουσα , ότι g(x)>g({{x}_{0}})=0 και για

x>{{x}_{0}} ότι g(x)<g({{x}_{0}})=0 επομένως για κάθε x_1\in(-\infty,x_0) και x_2\in(x_0,+\infty) θα ισχύει ότι

g({{x}_{1}})g({{x}_{2}})<0\Leftrightarrow (f({{x}_{1}})-{{x}_{1}})(f({{x}_{2}})-{{x}_{2}})<0 , που είναι το ζητούμενο.

...συνεχίζεται...

Φιλικά και Μαθηματικά
Βασίλης

Re: Συνεχής και γνησίως φθίνουσα

Δημοσιεύτηκε: Τρί Ιαν 10, 2017 1:56 am
από cretanman
α) Θα αποδείξουμε καταρχήν ότι υπάρχει x_0 ώστε f(x_0)=x_0. Αν δε συνέβαινε αυτό τότε θα είχαμε f(x)-x\neq 0 για κάθε x\in\mathbb{R} και λόγω συνέχειας θα έπρεπε f(x)-x>0 για κάθε x\in\mathbb{R} ή f(x)-x<0 για κάθε x\in\mathbb{R}.

Αν f(x)>x για κάθε x\in\mathbb{R} τότε αφενός επειδή η f είναι γνησίως φθίνουσα παίρνουμε f(f(x))<f(x) και αφετέρου βάζοντας στην f(x)>x όπου x το f(x) παίρνουμε f(f(x))>f(x), άτοπο.

Όμοια καταλήγουμε σε άτοπο αν f(x)<x για κάθε x\in\mathbb{R}.

Άρα η f(x)-x μηδενίζεται σε ένα σημείο x_0 το οποίο είναι μοναδικό διότι η συνάρτηση f(x)-x είναι γνησίως φθίνουσα.

Το x_0 είναι το ζητούμενο σημείο καθώς f(x)>x για κάθε x<x_0 και f(x)<x για κάθε x>x_0.

Είναι το μοναδικό για το οποίο συμβαίνει το ζητούμενο καθώς αν υπήρχε κι άλλο σημείο x_0'\neq x_0 τότε το x_0 θα άνηκε σε κάποιο από τα διαστήματα (-\infty,x_0') ή (x_0',+\infty) και τότε θέτοντας στη ζητούμενη σχέση όπου x_1=x_0 (αν x_0<x_0') ή όπου x_2=x_0 (αν x_0>x_0') θα παίρναμε 0<0, άτοπο.

β) Αφού f(x)>x για κάθε x<x_0 άρα αν απαιτήσουμε a-1<x_0 και a+1<x_0 τότε ολοκληρώνοντας την f(x)>x σε ένα οποιοδήποτε υποδιάστημα του A=(-\infty,x_0-1) παίρνουμε \displaystyle\int_{a-1}^{a+1} f(x)dx-2a>0


Για ευκολία θέτουμε k=\displaystyle\int_{a-1}^{a+1} f(x)dx-2a και αρκεί να δείξουμε ότι η εξίσωση k(1-x)=xe^x έχει ακριβώς μία ρίζα για k>0 δηλαδή ισοδύναμα η εξίσωση \dfrac{k(1-x)}{xe^x}=1 (αφού το 0 δεν είναι λύση).

Θεωρούμε τη συνάρτηση H(x)=\dfrac{k(1-x)}{xe^x}-1 η οποία είναι παρ/μη στο (-\infty,0)\cup (0,+\infty) με H'(x)=\dfrac{k(x^2-x-1)}{x^2e^x}

Οι ρίζες της H' είναι οι αριθμοί r_1=\dfrac{1-\sqrt{5}}{2} και r_2=\dfrac{1+\sqrt{5}}{2}

Κάνοντας ένα πίνακα προσήμου/μονοτονίας που να περιλαμβάνει την H' και την H βλέπουμε ότι η H παρουσιάζει τοπικό μέγιστο στο r_1 το H(r_1)<0 οπότε στο (-\infty,0) δεν έχει ρίζα η H. Επίσης παρουσιάζει τοπικό ελάχιστο στο r_2 το H(r_2)<0 και επειδή \displaystyle\lim_{x\to 0^{+}}H(x)=+\infty και \displaystyle\lim_{x\to +\infty}H(x)=0 άρα η H έχει μοναδική ρίζα στο διάστημα (0,r_2) κάτι που ολοκληρώνει την απόδειξη του β). Αρκεί κάποιος να επιλέξει ως διάστημα \Delta οποιοδήποτε υποδιάστημα του A.

Αλέξανδρος