Θὰ χρησιμοποιήσουμε τὸ κἀτωθι Λῆμμα: (Διάσημη Ἄσκηση)
Λῆμμα.
Ἄν
γραμμικῶς ἀνεξάρτητες λύσεις τῆς
, τότε μεταξὺ δύο διαδοχικῶν ριζῶν τῆς
, ὑπάρχει μοναδικὴ ρίζα τῆς
.
Ἀπόδειξη τοῦ Λήμματος. Μεταξὺ δύο διαδοχικῶν ριζῶν

τῆς

, ἡ

διατηρεῖ πρόσημο καὶ συνεπῶς

Ἐπίσης, ἡ βρονσκιανὴ

τῶν

διατηρεῖ πρόσημο, καὶ ἄρα

ὁπότε

Συνεπῶς, ἡ

ἔχει ρίζα στὸ

. Ἡ μοναδικότης ὀφείλεται στὸ ὅτι οἱ ρίζες

τῆς
εἶναι διαδοχικές.
Ἔστω τώρα

λύση μὲ δύο τουλάχιστον ρίζες. Χωρὶς βλάβη τῆς γενικότητος, ἔστω

, ὄπου

, καὶ ἔστω

ἄλλη λύση τῆς ἰδίας ἐξισώσεως, γραμμικῶς ἀνεξάρτητη πρὸς τὴν

.
Ὅμως, διὰ κάθε

, ἡ

εἶναι ἐπίσης λύση τῆς ἰδίας ἐξισώσεως. Ὑποχρεωτικῶς θὰ ἰσχύει τουλάχιστον ἕνα ἐκ τῶν κάτωθι δύο:
α. Οἱ

εἶναι γραμμικῶς ἀνεξάρτητες γιὰ ἄπειρα τὸ πλῆθος

.
β. Οἱ

εἶναι γραμμικῶς ἐξαρτημένες γιὰ ἄπειρα τὸ πλῆθος

.
Ἂν ἰσχύει τὸ α. τότε ἡ

, χάριν τοῦ Λήμματος, θὰ ἔχει ρίζες σὲ ἄπειρα τὸ πλῆθος διαστήματα τῆς μορφῆς

, καὶ συνεπῶς θὰ ἔχει ἄπειρες τὸ πλῆθος ρίζες, καὶ ἐφαρμόζοντας ἐκ νέου τὸ Λῆμμα, καὶ ἡ

θὰ ἔχει ἐπίσης ἄπειρες τὸ πλῆθος ρίζες.
Ἂν ἰσχύει τὸ β. τότε ἡ

θὰ ἔχει ρίζες σὲ ἄπειρες τῆς μορφῆς

, καὶ συνεπῶς, καὶ ἡ

θὰ ἔχει ἄπειρες τὸ πλῆθος ρίζες.