polysot έγραψε:.........................Κακώς, πολύ κακώς, έχουμε επιτρέψει να συμπεριλαμβανόμαστε στους δημοσίους υπαλλήλους! Είμαστε ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΙ- ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΙ - ΔΙΑΜΟΡΦΩΤΕΣ ΕΦΗΒΙΚΩΝ ΨΥΧΩΝ - ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΩΝ.
Καλησπέρα !
Ως ....''παλιός'' είπα να μην παρέμβω μια και το θέμα το έχετε ξετυλίξει σωστά. Αλλά αυτή η διατύπωση του Σωτήρη με άγγιξε , διότι αυτό είναι που φωνάζω χρόνια μέσα στον κλάδο και δυστυχώς ακόμα και στο σύλλογό μου που έχω την ευκαιρία να το επαναλαμβάνω, λίγοι το καταλαβαίνουν !
Ο κλάδος έχει από μόνος του χάσει την αίγλη και την επιρροή στις μάζες , διότι παρασύρθηκε από την ψευδοευδαιμονία και τις συνδικαλιστικές σαχλαμάρες των δεκαετιών 1980 - 1990 ! Έχασε την επαφή με τους φυσικούς του συμμάχους που είναι οι γονείς και οι μαθητές , όλη την κοινωνία δηλαδή, μια και όλοι περνάνε από τη αυτή φάση.
Δεν θα αναλύσω την πορεία αυτής της αρνητικής εξέλιξης, αν και περιγράφεται με λίγα σχετικά λόγια. Θα έρθω στο σήμερα, μια και το χθες , μάλλον ελάχιστοι το αντιλαμβάνονται.Για να μπορέσει να γίνει κάτι ουσιαστικό από δω και πέρα , χρειάζονται και τα εξής :
α) Μια βαθειά προσέγιση και συμφιλίωση μεταξύ των δύο κλάδων της στοιχειώδους εκπαίδευσης : Δημοτικής και Μέσης . Η σημερινή αντιπαλότητα είναι καταστροφική και την έχουν εκμεταλλευτεί άριστα μέχρι τώρα οι εξουσιάζοντες τη χώρα(που δεν είναι δυστυχώς μόνο ή κυρίως οι πολιτικοί !). Οποιαδήποτε στο μέλλον μεμονωμένη κινητοποίηση από τον ένα μόνο κλάδο θα έχει απέναντί του, εχθρικά - ή στην καλύτερη περίπτωση αδιάφορο - τον άλλο και απολύτως τίποτα το θετικό δεν θα προκύψει.
β) Οι δύο κλάδοι, Δημοτικής και Μέσης εκπαίδευσης , και οι συνδικαλιστικοί τους φορείς , με εντολή των μελών τους , πρέπει να σχεδιάσουν και να ενεργοποιήσουν μια σύγχρονη ιστοσελίδα για την ανάλυση όλων των εκπαιδευτικών ζητημάτων και τη δημιουργία εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης μεταξύ των μελών τους. Στο χώρο αυτό θα γίνονται οι σφυγγομετρήσεις και οι ψηφορίες, με ηλεκτρονικό τρόπο , για κάθε αγωνιστικό σχεδιασμό των κλάδων. Ο κάθε συνάδελφος θα έχει υποχρεωτικά τον προσωπικό του κωδικό και αφού θα έχει καταχωρίσει τα στοιχεία του, θα μπορεί να ψηφίζει , αν του ζητηθεί , για τη συμμετοχή του ή όχι σε μια επικείμενη απεργία ή σε κάποια άλλη κινητοποίηση (φτάνει πια στις ανόητες απεργίες παλαιολιθικού χαρακτήρα !). Με αυτόν τον τρόπο καμία κινητοποίηση δεν θα γίνεται, αν δεν υπάρχει συμετοχή τουλάχιστον 70% όλων των εκπαιδευτικών της χώρας. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει οι ίδιοι να καταλάβουν ότι το μέλλον τους είναι δική τους υπόθεση. Αν συνεχίσουν να αδιαφορούν, τότε ας πάρουν αυτό που τους αξίζει. Δεν θα μπορούν όμως ,ούτε θα δικαιούνται ,να εξυβρίζουν τους άλλους, όπως γίνεται τώρα ,καλυπτόμενοι πίσω από την αδράνεια ή την έλλειψη ανάληψης ευθύνης.
γ) Ο εκπαιδευτικός κλάδος οφείλει να οργανώσει μια τεράστια εκστρατία και να διδάξει στους Νεοέλληνες την έννοια της Παιδείας, διότι την έχουν τελείως ξεχάσει ή διαστρέψει. Σε αυτή την επιχείρηση πρέπει και οφείλουν να είναι παρόντες οι Πανεπιστημικοί δάσκαλοι, οι διανοούμενοι και η υγιής μερίδα των ανθρώπων της τέχνης. Πρωταγωνιστές βέβαια στην προσπάθεια αυτή θα είναι οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί που στα σχολιά τους και σε κάθε ευκαιρία θα φροντίζουν να αναδεικνύουν στους μαθητές και στην ευρύτερη κοινωνία που κινούνται την διαχρονική και μοναδική αξία της παιδείας και όλα αυτά που έχουμε στο μυαλό μας. Οι σημερινοί Έλληνες θεωρούν εχθρούς τους δασκάλους των παιδιών τους και αν δεν καταφέρουμε να αλλάξουμε αυτόν τον παραλογισμό, τότε κάθε άλλος παραλογισμός θα είναι απλό πταίσμα , που θα παραγράφεται την επόμενη μέρα !
δ) Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να συμμετάσχουν δυναμικά και πρωταγωνιστικά σε κάθε προσπάθεια για τη δημιουργία του νέου σχολείου, που έπρεπε από χρόνια να έχει ξεκινήσει , όχι από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, οι οποίες πιθανόν να έχουν ξεχάσει τι είναι σχολείο , αλλά από τους χιλιάδες μάχιμους δασκάλους που δίνουν την ψυχή τους στη σχολική τάξη .Ο τρόπος γραφής των βιβλίων, ο οργάνωση των μαθημάτων , οι σχολικές δραστηρότητες , οι μορφές διδασκαλίας , η προβολή του εκπαιδευτικού έργου και των αγαθών της παιδείας, είναι υπόθεση των εκπαιδευτικών και όχι των συνδικαλιστών(πιστεύω στο συνδικαλισμό, αλλά όχι σε αυτόν που έχουμε σήμερα).Μόνο έτσι ο εκπαιδευτικός δεν θα είναι δημόσιος υπάλληλος με τρεις μήνες διακοπές(όπως τον βλέπουν όλοι Έλληνες) και θα γίνει μια σημαντική προσωπικότητα στο περιβάλλον που ζει για να χαίρει εκτίμησης και σεβασμού.Για την επίτευξη αυτού του σκοπού πιθανόν να ειναι απαραίτητη και η δημιουργία ενός νέου Εκπαιδευτικού Τηλεοπτικού - Ραδιοφωνικού σταθμού, σε συνεργασία με άλλους φορείς όπως τα Πανεπιστήμια και τα Ερευνητικά Ινστιτούτα( θα ήθελα και τη ΓΕΣΕΕ με την ΑΔΕΔΥ, αν και η μέχρι τώρα πρακτική τους δεν πείθει αν μπορεί να επιτελέσουν ένα τόσο μεγάλο εγχείρημα).
ε) Οι εκπαιδευτικοί, μέσα από συζήτηση και ζύμωση , πρέπει να βρουν οι ίδιοι τον τρόπο και τις μεθόδους αξιολόγησης , της τόσο απαραίτητης , τόσο των ίδιων όσο και ολόκληρου του εκπαιδευτικού έργου και να τον επιβάλλουν στην πολιτεία. Μαζί όμως με την αξιολόγηση πρέπει να καταστήσουν σαφές στην κοινωνία ότι χρειάζεται και η οικονομική αναβάθμιση του εκπαιδευτικού αλλά και η διαρκής, ουσιαστική και πλήρης επιμόρφωση. Το ένα από τα τρία αυτά στοιχεία - η Επιμόρφωση , η Αξιολόγηση και η Οικονομική αναβάθμιση - αν λείπει,όλο το εγχείρημα είναι καταδικασμένο στην αποτυχία.
Συνάδελφοι , η λύση υπάρχει και δεν είναι δύσκολη. Θέλει όμως ομοψυχία, έμπνευση , διάλογο και ευφυία. Είμαι σίγουρος ότι ο κλάδος των εκπαιδευτικών, ειδικά αν ενώσει τη φωνή του με την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση , έχει όλα αυτά τα στοιχεία και όχι μόνο μπορεί να βγει από την κρίση , αλλά και να βρει το σωστό βηματισμό που αποκαθιστά τη χαμένη του τιμή στα μάτια κάθε πολίτη.Μεμονωμένες και αποσματικές ενέργειες δεν θα αποφέρουν κανέναν καρπό. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Ούτε πια οι άσκοπες αναλύσεις για το χθες θα προσθέσουν κάτι δημιουργικό. Λύση είναι μόνο να πάρουμε οι ίδιοι δυναμικά τα ηνία, να πιστέψουμε στις δυνάμεις μας και να συμμαχήσουμε με όλες τις υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας. Ποτέ να μην πιστέψετε ότι δεν υπάρχουν υγιείς δυνάμεις στη χώρα αυτή, έστω και αν δεν τις βλέπετε πουθενά. Ίσως ένα χτύπημα του κουδουνιού που θα σημάνει συναγερμό και προσκλητήριο για μία άλλη παιδεία , να τις αφυπνήσει και να τις συνεφέρει από το λήθαργο. Αλλά πρώτοι πρέπει να ξεκινήσουμε εμείς και δείξουμε στους υπόλοιπους το δρόμο.Όσο εμείς μένουμε αμίλητοι, σιωπηλοί ή ακίνητοι , κανένας δεν θα νοιαστεί ούτε για μας ούτε για την Παιδεία.
Μπάμπης
(Βλέπω με χαρά ότι την ώρα που έγραφα μπήκε στην κουβέντα και ο Νίκος Μαυρογιάννης , του οποίου τις θέσεις για την αξιολόγηση αλλά και για άλλα μείζονα θέματα εκπαίδευσης γνωρίζω και ασπάζομαι.)