∫ot.T. έγραψε: Δευ Μαρ 04, 2024 8:33 pm
Διαφορετικά, θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε

οπότε:
Που είναι της μορφής
Έστω συνάρτηση

ώστε
Εφόσον η συνάρτηση

εξαρτάται μόνο από το

, το ίδιο θα ισχύει και για το

Άρα
Εύκολα προκύπτει ότι

Τελικά θα βρούμε την σχέση των

μέσω της συνάρτησης

για την οποία ισχύει:

και
Από την πρώτη σχέση έχουμε

Συνδιάζοντάς το με την δεύτερη έχουμε

Άρα

Για

προκύπτει

και το ζητούμενο αποδείχθηκε.
Κατ’ αρχάς θα αναφέρω ότι δεν έχω να διορθώσω κάτι σε αυτά που γράψατε. Ομολογουμένως δεν περίμενα κάποιος να προσεγγίσει αυτή τη σχετικά απλή εξίσωση με ολοκληρωτικούς παράγοντες.
Ωστόσο δεν είναι προφανές κατά πόσον το επιχείρημα σας απαντά στο τεθημένο πρόβλημα και ας μου επιτραπεί να εξηγήσω...
Πρώτον...
Με κίνδυνο να γίνω κουραστικός, θα αναφέρω ότι δεν ήταν ζητούμενο ο υπολογισμός μιας λύσης (η οποία άλλωστε δίδεται στην εκφώνηση). Τον υπολογισμό αυτόν τον φέρατε εις πέρας και με το παραπάνω. Ζητούμενο ήταν η διατύπωση ενός επιχειρήματος που να αποκλείει την ύπαρξη εναλλακτικής ή δεύτερης λύσης (για παράδειγμα το θεώρημα Picard-Lindelöf μας εξασφαλίζει μοναδικότητα, αλλά τοπικά. Όχι καθολικά όπως είναι το ζητούμενο στο παρόν πρόβλημα).
Δεύτερον...
Καταφεύγετε λοιπόν στην αναζήτηση κάποιου

που καθιστά τη μορφή

ακριβή (προφανώς εννοούσατε

(*) αλλά αυτό είναι προφανώς ένα παρόραμα). Το γεγονός ότι το

είναι συνάρτηση μόνο του

επιτρέπει να στραφεί κανείς στον υπολογισμό ενός

που θα είναι συνάρτηση μόνο του

. Βρίσκετε λοιπόν ένα

που “δουλεύει” και επιτρέπει την ολοκλήρωση

.
Όμως... οποιοδήποτε μη τετριμμένο

που επαληθέυει την (*) θα “δούλευε” επίσης, οπότε έρχομαι στην ένστασή μου.
Τρίτον...
Στην απάντησή σας πρωταγωνιστούν οι λογιστικές λεπτομέρειες της μεθόδου των ολοκληρωτικών παραγόντων, ενώ το ζήτημα της μοναδικότητας δεν προσεγγίζεται καθόλου. Με άλλα λόγια δεν είναι προφανές (ή τουλάχιστον στη λύση σας δεν γίνεται ούτε μια νύξη επί τούτου) ότι αποκλείεται να υπάρχει άλλο

το οποίο να οδηγεί σε άλλη οικογένεια λύσεων

η οποία να δίνει άλλη, δεύτερη λύση στο πρόβλημα διαφορετική της

.
Σημείωση: πηγή έμπνευσης για το εν λόγω πρόβλημα ήταν το στυλ των “βρώμικων” μαθηματικών ενός τυπικού εισαγωγικού μαθήματος διαφορικών εξισώσεων στα πλαίσια του οποίου θα έβλεπε κανείς τη δοσμένη εξίσωση και θα έλεγε: “οκ, εξισωσούλα χωριζομένων μεταβλητών, διαιρούμε με

και ολοκληρώνουμε κατά μέλη” χωρίς να νοιάζεται αν το

μηδενίζεται σε κάποιο σημείο. Προφανώς η “by hook or by crook” προσέγγιση στην επίλυση μιας διαφορικής εξίσωσης ενίοτε φτάνει και περισσεύει (με τον λύτη να λέει “κάνω το σταυρό μου που βρήκα λύση, σιγά μη νιώσω και ενοχές που δεν διέκρινα περιπτώσεις αν μηδενίζεται το

!”). Υπάρχουν όμως και στιγμές που θέλει κανείς να εξετάσει ακόμη και τις τελευταίες λεπτομέρειες. Και το πνεύμα του παρόντος προβλήματος αφορά αυτές.