Καλημέρα σε όλους.
Τρεις παραλλαγές στο (β) (εκτός φακέλου).
1η (παλαιού τύπου…)
Στις παλαιές Άλγεβρες, τέτοια θέματα αντιμετωπιζόταν με τις εξής τεχνικές:
H

, αφού είναι θετική, στο Π.Ο. της, θα παίρνει τη μέγιστη τιμή της, όταν και η

παίρνει τη μέγιστη τιμή της. Επίσης όταν ένα υπόρριζο γίνεται μέγιστο, τότε και η ρίζα γίνεται μέγιστη.(Οι αποδείξεις των θεωρημάτων υπήρχαν σε κάποια βιβλία και θεωρούνταν δεδομένες)

, με
![\displaystyle x \in \left[ {2,\;\;20} \right] \displaystyle x \in \left[ {2,\;\;20} \right]](/forum/ext/geomar/texintegr/latexrender/pictures/539e2611af34d34025e32f0ec6876ec9.png)
.
Επειδή το άθροισμα

είναι σταθερό, το γινόμενό τους, παίρνει τη μέγιστη τιμή του, όταν είναι ίσοι, αν μπορεί να γίνουν ίσοι. Αυτό συμβαίνει για

, με μέγιστη τιμή

, οπότε και

για

.
2η (ανισότητα C-B-S)
Στην ουσία είναι η απάντηση του
Μιχάλη, παραπάνω. Εδώ δίνω τη γενική της μορφή, που εφαρμόζεται και σε πιο πολύπλοκες περιπτώσεις. Το είχαμε συζητήσει παλαιότερα.
Η συνάρτηση f(x) ορίζεται για
![\displaystyle x \in \left[ {2,\;\;20} \right] \displaystyle x \in \left[ {2,\;\;20} \right]](/forum/ext/geomar/texintegr/latexrender/pictures/539e2611af34d34025e32f0ec6876ec9.png)
.
Έστω

.
Τότε
Οπότε, από ανισότητα C-S, είναι

, αφού

για κάθε
![\displaystyle x \in \left[ {2,\;\;20} \right] \displaystyle x \in \left[ {2,\;\;20} \right]](/forum/ext/geomar/texintegr/latexrender/pictures/539e2611af34d34025e32f0ec6876ec9.png)
.
Το ίσον ισχύει όταν bc = ad, δηλαδή όταν

,
που ανήκει στο διάστημα
![\displaystyle \left[ {2,\;20} \right] \displaystyle \left[ {2,\;20} \right]](/forum/ext/geomar/texintegr/latexrender/pictures/8d75f116916d9eecc54077c95374fcee.png)
.
3η (ανισότητα Jensen)
H
![\displaystyle f\left( t \right) = \sqrt t ,\;\;t \in \left[ {2,\;20} \right] \displaystyle f\left( t \right) = \sqrt t ,\;\;t \in \left[ {2,\;20} \right]](/forum/ext/geomar/texintegr/latexrender/pictures/f9827df6b677a932cbdc6785e01867fe.png)
είναι κοίλη, άρα,

με το ίσον όταν

.