Ένα παράδειγμα είναι ο

. Οι

, όπου

θετικός ακέραιος, είναι θετικοί ακέραιοι για

και είναι οι

που είναι όλοι πρώτοι ή ίσοι με τη μονάδα.
Παρατηρούμε ότι

.
Αν

τότε για

παίρνουμε τους αριθμούς

και

. Τουλάχιστον ο ένας είναι άρτιος. Επίσης

. Άρα δεν μπορεί να είναι και οι δύο πρώτοι και δεν έχουμε κάτι να αποδείξουμε.
Αν

τότε

, οπότε κανένας από τους

δεν είναι ακέραιος και δεν έχουμε κάτι να δείξουμε. Ομοίως και αν

.
Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι

και ότι

είναι πρώτος για κάθε ακέραιο

για τον οποίο ο

είναι θετικός ακέραιος. Ας υποθέσουμε επίσης προς άτοπο ότι υπάρχει

για τον οποίο ο

είναι θετικός ακέραιος αλλά σύνθετος. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο

είναι ελάχιστος για τον οποίο ισχύει αυτή η ιδιότητα.
Έστω

ο μικρότερος πρώτος που διαιρεί τον

. Αφού

σύνθετος, τότε

Ορίζουμε τώρα

και παρατηρούμε ότι

. Πράγματι αφού ο

είναι περιττός και ο

ακέραιος, τότε ο

είναι επίσης περιττός, άρα

. Επίσης, αν

τότε

ενώ αν

τότε

αφού ήδη δείξαμε ότι

.
Ορίζουμε τώρα

ο οπόιος είναι ακέραιος πολλαπλάσιος του

και άρα και αυτός σύνθετος. (Αφού επίσης

.
Άρα βρήκαμε

για τον οποίο ισχύει ότι ο

είναι θετικός ακέραιος αλλά σύνθετος. Από τον ορισμό του

πρέπει

, αλλά αυτό είναι άτοπο αφού τότε ο

είναι πρώτος ή ίσος με

.