Μιας και το θέμα είναι
Μιγάδες από το Δάσκαλο... θέλω να αναφέρω μία ιστορία από ένα βαθμολογικό. Δεν θα πω ότι είναι πιθανόν να συμβεί για τον απλό λόγο ότι συνέβη.
Σωτήριον έτος 2003. Ήταν η χρονιά που μάθαμε ότι μπορεί να δοθεί λάθος θέμα και στο καπάκι να έχει και πολιτική κάλυψη. Συζήτηση στο 38 Βαθμολογικό (Δ' Διεύθυνση Αθηνών. Στο Μοσχάτο). Τα πνεύματα φορτισμένα. Προσπαθούσαμε να τεκμηριώσουμε γιατί το 4ο θέμα είναι λάθος. Στη αίθουσα μπαίνει κάποιος καθυστερημένος αλλά φουριόζος συνάδελφος. Ακούει λίγο από την συζήτηση, πετάγεται και λέει:.
"Μα τι συζητάμε τώρα. Ο Κυριακόπουλος είπε ότι το θέμα είναι λάθος. Άρα είναι λάθος".
Μας κακοφάνηκε και συνεχίσαμε την συζήτηση. Αργότερα που πέρασε η ένταση των ημερών (εκείνη τη χρονιά έδινε και ο γιος μου) το φιλοσόφησα. Είδα ότι αυτό που συνέβη συνέβαινε πάντα. Η εκπαίδευση ανέκαθεν ήταν ενιαία. Δεν της φαινότανε αλλά ήτανε. Άνθρωποι με διάφορες σχέσεις εργασίας δίδασκαν παιδιά. Σε "επίσημα" ιδρύματα ή παραέξω. Σε μία από τις βιογραφίες του, αγαπημένου μου, Γαλιλαίου γίνεται μία ανάλυση των εσόδων-εξόδων του. Και προκύπτει ότι δε μπορούσε αυτός ο θαυμάσιος άνθρωπος να τα φέρει βόλτα παρεκτός αν έκανε φροντιστήρια. Οι Σοφιστές, ο Γαλιλαίος, ο Βιβάλντι, ο Μότσαρτ ήταν και φροντιστές. Ο Κυριακόπουλος ήταν συγγραφέας και φροντιστής. Κάποτε όσοι φροντιστές ήσαν αριστείς στον κλάδο τους είχαν βαρύνοντα λόγο. Ο συνάδελφος της ιστορίας μας έκανε κάτι πολύ απλό: Μετέφερε τον
βαρύνοντα λόγο του Κυριακόπουλου στην συζήτηση. Αν απομακρυνθούμε λίγο από τον προστατευμένο χώρο του Δημοσίου και πάμε στην πιάτσα εκεί θα δούμε ποιος και τι μετράει. Και η πιάτσα, για αναφερθώ στο παρελθόν, τίμησε τόσο τον Μπαρπαστάθη και τον Τόγκα (καθηγητές δημοσίων σχολείων) όσο τον Σαββαϊδη, και τον Κανέλλο (επιφανείς εκπρόσωποι της φροντιστηριακής εκπαίδευσης). Εκείνη την εποχή, που συμπαθάτε με νοσταλγώ, η αμετροέπεια, εν πολλοίς, εξέλιπε. Όσοι έκαναν κριτική στα κακώς κείμενα στρωνόντουσαν και έβρισκαν επί της ουσίας επιχειρήματα. Το Δελτίο Θεμάτων και η Μαύρη Βίβλος των Εξετάσεων του αείμνηστου και μαχητικού Αριστείδη Πάλλα (κορυφαίου της φροντιστηριακής εκπαίδευσης) υπήρξαν εξαιρετικά δείγματα τεκμηρίωσης που τα έτρεμε η κεντρική εξουσία (κάτι ανέφερε επ΄αυτών, σε άλλο μήνυμα, ο Γιάννης Κερασαρίδης).
Περαίνοντας θέλω να πω ότι όποιος διαχωρίζει την επίσημη δημόσια εκπαίδευση από την φροντιστηριακή είναι ηλίθιος. Όπως εξ΄ίσου ηλίθιος είναι όποιος οχυρώνεται πίσω από την μία ή την άλλη. Πάντα τα επιχειρήματα είχαν αξία. Βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα.
Θα προσπεράσω κάπως γρήγορα τα επιχειρήματα που προτάχθηκαν:
α: οι εμπειρίες από την διδασκαλία σε ένα ΠΕΚ δε μας λένε πολλά. Εξ΄άλλου μέχρι οι νεοδιόριστοι να φθάσουν να βαθμολογούν παίρνει καιρό. Και από προσωπική μου πείρα έχω διαπιστώσει ότι οι νέοι συνάδελφοι στα βαθμολογικά είναι εκείνοι που κατ΄εξοχήν προστρέχουν στην βοήθεια και στην πείρα του συντονιστή.
β: τα στοιχεία των αναβαθμολογήσεων δεν αποδεικνύουν ότι οι βαθμολογητές δεν κάνουν καλά την δουλειά τους ούτε ότι είναι "παραλίες". Από τη δεκαετία του 60 ο κλάδος της Δοκιμιολογίας έχει προσκομίσει ευρήματα που λένε ότι η βαθμολόγηση όπως κάθε άλλη μέτρηση υπόκειται σε σφάλματα. Που είναι αναπόφευκτα. Και με την ανάλυση τους ασχολήθηκε ακόμη και ο Gauss. Και η ερμηνεία δεν αναφέρει ότι επισυμβαίνουν επειδή οι βαθμολογητές είναι "παραλίες"
Τελειώνοντας και ενθυμούμενος μία ρήση του Κοπέρνικου ότι
"είναι χαρακτηριστικό του προπέτη να ψάχνει για λάθη" προτιμώ να στραφώ προς τα σωστά που είναι και μία πιο ταιριαστή ενασχόληση στο mathematica. Και πάντα με αφετηρία την κλασική άσκηση του Δάσκαλου θέλω να θέσω ένα επιπλέον ερώτημα:
______________________________________________________________________________
Βρείτε για ποια ζεύγη
ισχύει
για όλα τα
.
______________________________________________________________________________
Μαυρογιάννης