Θα ξεκινήσουμε μελετώντας την εξίσωση

.
1. Έχουμε μία προφανή ρίζα, το

για κάθε

.
2. Για

έχουμε
η οποία έχει ακριβώς μία ρίζα για κάθε

, δεδομένου ότι η

είναι γνησίως αύξουσα στο

- αφού

- και ότι
3. Για

έχουμε:
Για τη συνάρτηση

,

εύκολα βρίσκουμε ότι παρουσιάζει μοναδικό ολικό μέγιστο στο

το

ενώ είναι γνησίως αύξουσα στο

και γνησίως φθίνουσα στο

. Συνεπώς, αν

η εξίσωση είναι αδύνατη, αν

έχει ακριβώς μία ρίζα,

, ενώ αν

η εξίσωση έχει ακριβώς δύο ρίζες εκατέρωθεν του

.
Θα συσχετίσουμε τώρα τις ρίζες της παραπάνω εξίσωσης με τα σημεία στα οποία η

δεν είναι παραγωγίσιμη. Αρχικά, να παρατηρήσουμε ότι στα διαστήματα μεταξύ των ριζών της εξίσωσης

η

είναι παραγωγίσιμη αφού προκύπτει από πράξεις μεταξύ παραγωγίσιμων συναρτήσεων - διαισθητικά, μετράμε την απόσταση από τον ίδιο άξονα μέχρι να συναντήσουμε ρίζα της

. Επομένως, πρέπει να εξετάσουμε την

ως προς την παραγωγισιμότητα στις ρίζες της

. Αρχικά, δεδομένου ότι

για

αρκετά κοντά στο

- το πόσο κοντά, σαφώς εξαρτάται από το

, η

είναι παραγωγίσιμη σε ένα διάστημα που περιέχει το

- αφού μετράμε την απόσταση από τον άξονα

.
Αντιθέτως, αν

είναι μία άλλη ρίζα της

και αν η παράσταση

αλλάζει πρόσημο εκατέρωθεν του

η

θα έχει τη μορφή
όπου τα

με

για κάποια

. Παρατηρούμε τώρα ότι η

είναι παραγωγίσιμη στα

ωστόσο:
Τώρα, αν

τότε

άρα η

δεν είναι παραγωγίσιμη στην μοναδική αρνητική ρίζα της

ενώ αν

παρατηρούμε ότι:
συνεπώς η

δεν είναι παραγωγίσιμη σε καμία μη μηδενική ρίζα της

όπου η

δε διατηρεί πρόσημο εκατέρωθέν της.
Αν, τέλος, η

διατηρεί πρόσημο εκατέρωθεν της

, αν δηλαδή

και

τότε η

είναι παραγωγίσιμη στο

- προφανές, ως πράξεις μεταξύ παραγωγίσιμων.
Συνεπώς, η μέγιστη τιμή του

έτσι ώστε να έχουμε το ζητούμενο είναι

.
Ελπίζω να ήταν κάποια ερώτηση πολλαπλής επιλογής, γιατί, ενώ είναι διαισθητικά σχεδόν προφανής η λύση, έχει πολύ γράψιμο. :Ρ