2ο Συνέδριο για τα Μαθηματικά και τη Διδασκαλία τους στο Καλαμαρί

[Γιώργος Ρίζος]

Η Ελληνογαλλική Σχολή «Καλαμαρί» ανακοινώνει τη διοργάνωση του 2ου Συνεδρίου για τα Μαθηματικά και τη Διδασκαλία τους, το οποίο θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 8 Μαρτίου 2025.

Το θέμα του 2ου Συνεδρίου είναι το εξής:

Διδακτική προσέγγιση της ύλης των Νέων Προγραμμάτων Σπουδών σε Δημοτικό, Γυμνάσιο και Λύκειο με έμφαση στην Επίλυση Προβλήματος και Μοντελοποίηση.

Απευθύνεται σε όλους τους Εκπαιδευτικούς της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, φοιτητές και γενικά σε οποιονδήποτε ενδιαφέρεται για τα Μαθηματικά.
Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στο σύνδεσμο ΕΔΩ.

Με εκτίμηση η οργανωτική επιτροπή.


Εύχομαι καλή επιτυχία στους στόχους του Συνεδρίου και καλήν αντάμωση στους αγαπητούς φίλους από το με τους οποίους θα βρεθούμε εκεί.

[Mihalis_Lambrou]

Αναρτώ το Πρόγραμμα της ημερίδας.

Η συνάντηση θα είναι στην Θεσσαλονίκη στις 8 Μαρτίου 2025.

[Γιάννης Θωμαΐδης]

Στο mathematica και σε άλλα forum έχει συζητηθεί πολλές φορές η αποτυχία των Ελλήνων αποφοίτων του Γυμνασίου να χρησιμοποιήσουν τις μαθηματικές τους γνώσεις για να επιλύσουν προβλήματα της καθημερινής ζωής, μια αποτυχία που τα τελευταία 25 χρόνια επιβεβαιώνεται σταθερά ανά τριετία στη διεθνή αξιολόγηση PISA. Για όσους όμως εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τα αποτελέσματα του PISA με επιφύλαξη ή με λογική στρουθοκαμήλου, χρειάζεται και μια επιβεβαίωση «εγχώριας» προέλευσης: Κάθε φορά που οι θεματοδότες των Πανελλαδικών Εξετάσεων «τολμούν» να ζητήσουν κάτι που μοιάζει έστω και ελάχιστα με επίλυση ενός προβλήματος, σημειώνονται ιστορικά ρεκόρ αποχής. Στο ερώτημα Γ4 των εξετάσεων του περασμένου Ιουνίου, όπου ζητήθηκε η επίλυση ενός προβλήματος ρυθμού μεταβολής (ουσιαστικά μια διασκευασμένη άσκηση του σχολικού βιβλίου), το ποσοστό αποχής – δηλαδή τα γραπτά στα οποία το Γ4 βαθμολογήθηκε με 0 μονάδες – έφτασε στο 75%! Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη τις επιδόσεις σε ακριβώς παρόμοια προβλήματα που τέθηκαν το 2019, 2020 και 2022, διαπιστώνουμε ότι η κατάσταση οδεύει από το κακό στο χειρότερο (τα στοιχεία προέρχονται από το 53ο και 66ο Βαθμολογικό Κέντρο της Δυτικής Θεσσαλονίκης όπου αξιολογούνται κάθε χρόνο 2500 περίπου γραπτά από διάφορους νομούς).
Με τα νέα προγράμματα σπουδών που δημοσιεύτηκαν το 2023 και την επερχόμενη μαζική αλλαγή των σχολικών βιβλίων, επιχειρείται για τρίτη φορά τις τελευταίες δεκαετίες να αποκτήσει η επίλυση προβλήματος μια αξιοπρεπή θέση στην Ελληνική μαθηματική εκπαίδευση. Οι δύο προηγούμενες απόπειρες είχαν γίνει με τα προγράμματα σπουδών και βιβλία για το Λύκειο το 1999 και για το Γυμνάσιο το 2007.
Ποια μέτρα πρέπει να ληφθούν ώστε αυτή η νέα απόπειρα να έχει κάποια καλύτερη τύχη από τις προηγούμενες;
Μπορεί η απεριόριστη πρόσβαση σε διαδικτυακές πηγές ενημέρωσης, σε εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης και σε «πολλαπλά» βιβλία εμπλουτισμένα με ψηφιακά αντικείμενα, να εγγυηθεί κάποια καλύτερα αποτελέσματα στο μέλλον;
Ποιος είναι ο ρόλος του δασκάλου των Μαθηματικών σε αυτές τις νέες συνθήκες;
Το 2ο συνέδριο του Καλαμαρί επιχειρεί με τη θεματολογία του να ρίξει κάποιο φως σε αυτά τα δύσκολα ερωτήματα.

Γιάννης Θωμαΐδης

[mick7]

Τα πράγματα είναι απλά αντικαταστήσετε αυτούς που παριστάνουν στους εκπαιδευτικούς στην πρωτοβάθμια και βάλετε μαθηματικούς φιλολόγους κτλ στις αντίστοιχες ειδικότητες...Το πρόβλημα ξεκινάει από εκεί...
Ειδάλλως θεωρίες συνέδρια αναλύσεις και δημόσιες σχέσεις μέχρι να σβήσει ο ήλιος...(ο πράσινος)...

Στο mathematica και σε άλλα forum έχει συζητηθεί πολλές φορές η αποτυχία των Ελλήνων αποφοίτων του Γυμνασίου να χρησιμοποιήσουν τις μαθηματικές τους γνώσεις για να επιλύσουν προβλήματα της καθημερινής ζωής, μια αποτυχία που τα τελευταία 25 χρόνια επιβεβαιώνεται σταθερά ανά τριετία στη διεθνή αξιολόγηση PISA. Για όσους όμως εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τα αποτελέσματα του PISA με επιφύλαξη ή με λογική στρουθοκαμήλου, χρειάζεται και μια επιβεβαίωση «εγχώριας» προέλευσης: Κάθε φορά που οι θεματοδότες των Πανελλαδικών Εξετάσεων «τολμούν» να ζητήσουν κάτι που μοιάζει έστω και ελάχιστα με επίλυση ενός προβλήματος, σημειώνονται ιστορικά ρεκόρ αποχής. Στο ερώτημα Γ4 των εξετάσεων του περασμένου Ιουνίου, όπου ζητήθηκε η επίλυση ενός προβλήματος ρυθμού μεταβολής (ουσιαστικά μια διασκευασμένη άσκηση του σχολικού βιβλίου), το ποσοστό αποχής – δηλαδή τα γραπτά στα οποία το Γ4 βαθμολογήθηκε με 0 μονάδες – έφτασε στο 75%! Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη τις επιδόσεις σε ακριβώς παρόμοια προβλήματα που τέθηκαν το 2019, 2020 και 2022, διαπιστώνουμε ότι η κατάσταση οδεύει από το κακό στο χειρότερο (τα στοιχεία προέρχονται από το 53ο και 66ο Βαθμολογικό Κέντρο της Δυτικής Θεσσαλονίκης όπου αξιολογούνται κάθε χρόνο 2500 περίπου γραπτά από διάφορους νομούς).
Με τα νέα προγράμματα σπουδών που δημοσιεύτηκαν το 2023 και την επερχόμενη μαζική αλλαγή των σχολικών βιβλίων, επιχειρείται για τρίτη φορά τις τελευταίες δεκαετίες να αποκτήσει η επίλυση προβλήματος μια αξιοπρεπή θέση στην Ελληνική μαθηματική εκπαίδευση. Οι δύο προηγούμενες απόπειρες είχαν γίνει με τα προγράμματα σπουδών και βιβλία για το Λύκειο το 1999 και για το Γυμνάσιο το 2007.
Ποια μέτρα πρέπει να ληφθούν ώστε αυτή η νέα απόπειρα να έχει κάποια καλύτερη τύχη από τις προηγούμενες;
Μπορεί η απεριόριστη πρόσβαση σε διαδικτυακές πηγές ενημέρωσης, σε εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης και σε «πολλαπλά» βιβλία εμπλουτισμένα με ψηφιακά αντικείμενα, να εγγυηθεί κάποια καλύτερα αποτελέσματα στο μέλλον;
Ποιος είναι ο ρόλος του δασκάλου των Μαθηματικών σε αυτές τις νέες συνθήκες;
Το 2ο συνέδριο του Καλαμαρί επιχειρεί με τη θεματολογία του να ρίξει κάποιο φως σε αυτά τα δύσκολα ερωτήματα.

Γιάννης Θωμαΐδης

[Γιώργος Ρίζος]

Ο Γιάννης Θωμαΐδης στην παραπάνω ανάρτηση θέτει ένα καίριο διαχρονικό πρόβλημα της μαθηματικής (και όχι μόνο) εκπαίδευσής μας: Την αποτυχία των Ελλήνων αποφοίτων του Γυμνασίου να χρησιμοποιήσουν τις μαθηματικές τους γνώσεις για να επιλύσουν προβλήματα της καθημερινής ζωής και θέτει τρία ερωτήματα σχετικά με το θέμα:

Ποια μέτρα πρέπει να ληφθούν ώστε αυτή η νέα απόπειρα (εισαγωγής στη διδασκαλία μας την επίλυση προβλήματας) να έχει κάποια καλύτερη τύχη από τις προηγούμενες;
Μπορεί η απεριόριστη πρόσβαση σε διαδικτυακές πηγές ενημέρωσης, σε εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης και σε «πολλαπλά» βιβλία εμπλουτισμένα με ψηφιακά αντικείμενα, να εγγυηθεί κάποια καλύτερα αποτελέσματα στο μέλλον;
Ποιος είναι ο ρόλος του δασκάλου των Μαθηματικών σε αυτές τις νέες συνθήκες;

Αυτά τα ερωτήματα απασχολούν πολλούς μάχιμους εκπαιδευτικούς. Γι’ αυτό και οργανώνεται η συζήτηση, με το πρόγραμμα που ανάρτησε ο Μιχάλης και περιέγραψε παραπάνω ο Γιάννης.

Στο σχόλιο που ακολούθησε, παρουσιάστηκε η απλή λύση του προβλήματος σε δυο γραμμές:

Τα πράγματα είναι απλά αντικαταστήσετε αυτούς που παριστάνουν στους εκπαιδευτικούς στην πρωτοβάθμια και βάλετε μαθηματικούς φιλολόγους κτλ στις αντίστοιχες ειδικότητες...Το πρόβλημα ξεκινάει από εκεί...

Απόλυση (αλλά Τραμπ) όλων των δασκάλων (που παριστάνουν τους εκπαιδευτικούς), προφανώς κατάργηση των Παιδαγωγικών τμημάτων και αντικατάστασή τους με εκπαιδευτικούς ειδικοτήτων. Αδιευκρίνιστο έμεινε το τι θα συμβεί με τους νηπιαγωγούς.
Είναι δηλαδή δεδομένο ότι κάθε εκπαιδευτικός δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης μπορεί να σταθεί καλύτερα από έναν δάσκαλο πρωτοβάθμιας σε μια τάξη οχτάχρονων μαθητών.
Το ότι τόσα χρόνια καμιά ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας δεν το εφάρμοσε πρέπει να οφείλεται σε συνωμοσία των σκοτεινών κύκλων που θέλουν τα παιδιά μας αγράμματα.

Νομίζω ότι στο mathematica έχουμε μια παράδοση διαλόγου και ανταλλαγής απόψεων, τεκμηριωμένων με σεβασμό στη γνώμη και την άποψη του άλλου, δίχως ισοπεδωτικές γενικεύσεις και αφορισμούς.

Ειδάλλως θεωρίες συνέδρια αναλύσεις και δημόσιες σχέσεις μέχρι να σβήσει ο ήλιος...(ο πράσινος)...

Τέλος, προσωπικά δηλώνω ότι η συμμετοχή μου στο διάλογο που θα γίνει στο Καλαμαρί δεν έχει ως κίνητρο την ανάπτυξη δημόσιων σχέσεων, τώρα μάλιστα, μετά από 39 χρόνια στην εκπαίδευση, φροντιστηριακή και δημόσια.
Για τον Μιχάλη και τον Γιάννη δεν παίρνω όρκο, αφού βρίσκονται στην αρχή της καριέρας τους από εδώ και πέρα.
Απ’ την άλλη αν ως «δημόσιες σχέσεις» ορίζεται το αντάμωμα μετά από καιρό με αγαπητούς φίλους και συναδέλφους, ομολογώ ότι ανυπομονώ για την ώρα αυτή, να ‘μαστε καλά ως τότε!

[gbaloglou]

Όταν δυσφορούσαν οι φοιτητές μου στις ΗΠΑ για τα "προβλήματα καθημερινής ζωής" (word problems) τους έλεγα εν ψυχρώ "αυτά τα προβλήματα είναι ο κύριος λόγος που παίρνετε αυτό το μάθημα!"

[kostas.zig]

Καλημέρα!

Χαίρομαι γιατί αύριο θα καταφέρω να βρεθώ στο Καλαμαρί. Είμαι σίγουρος ότι οι συνάδελφοι θα παρουσιάσουν τις εισηγήσεις τους και θα υπάρξει ένας σημαντικός διάλογος όπως έγινε στο παρελθόν σε ημερίδες, πιστεύω και στο προηγούμενο συνέδριο (αν και απουσίαζα).

Εύχομαι καλή αντάμωση!

[Γιώργος Ρίζος]

Στη διεύθυνση ΕΔΩ έχουν αναρτηθεί τα πρακτικά και το video του Συνεδρίου.

Τους χαιρετισμούς μου στους αγαπητούς φίλους στο με τους οποίους συναντηθήκαμε μετά από καιρό.

[mick7]

H απάντηση (επειδή τώρα την είδα) σε αυτό είναι ένα τεράστιο ΝΑΙ...έκτος και αν Θέλουμε τα 'πελατακια' για το απόγευμα...

Είναι δηλαδή δεδομένο ότι κάθε εκπαιδευτικός δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης μπορεί να σταθεί καλύτερα από έναν δάσκαλο πρωτοβάθμιας σε μια τάξη οχτάχρονων μαθητών.

[math8000]

Γεια σας. Παρακολουθώντας διάφορα αποσπάσματα από τις παρουσιάσεις (στον παραπάνω σύνδεσμο) διέκρινα μια αγωνία για τη μοντελοποίηση και τη σύνδεση των μαθηματικών με την καθημερινή ζωή. Σκεπτόμενος πάνω στο ζήτημα και σε συνδιασμό με τη σχολική διαδικασία έχω να παρατηρήσω τα εξής και τα θέτω προς κρίση και συζήτηση:

1) Η σύνδεση των μαθηματικών με την καθημερινή ζωή κάνει κακό στους μαθητές και στην εν γένει μαθηματική τους παιδεία. Ένας πολύ απλός λόγος είναι ότι τα καθημερινά προβλήματα εμπεριέχουν αριθμητικές τιμές οι οποίες είναι δύσχρηστες και έτσι ο μαθητής βασανίζεται για το τελικό αποτέλεσμα , χάνοντας τελικά το νοητικό μονοπάτι που τον οδήγησε σε αυτό. Τα παραδείγματα είναι πολλά.

2) Η ερώτηση "πού θα μου χρειαστούν τα μαθηματικά" έχει σχεδόν εκλείψει από τις σχολικές τάξεις , εκτός αν έχω λάθος εντυπώσεις.

3) Η ομορφιά των μαθηματικών δε βρίσκεται στη χρησιμότητά τους κατ'εμέ , αλλά στην εσωτερική τους δομή και στον τρόπο σκέψης που οδηγεί στη λύση ενός προβλήματος. Η χρησιμότητά τους είναι βέβαια σημαντική δεν αντιλέγει κανείς. Αλλά η ικανοποίηση της λύσης ενός (δύσκολου) προβλήματος δεν αντισταθμίζεται με κανένα πρακτικό όφελος.

4) Ο μαθητής που ενδιαφέρεται να μάθει , πρέπει να διδαχτεί μαθηματικά στην πιο καθαρή τους μορφή , όσο αυτό είναι εφικτό στο σχολείο. Ας κάνει γεωμετρία ανάλυση και άλγεβρα σωστά και σε ένα ικανοποιητικό βάθος για την ηλικία του. Μετά η στατιστική , οι πιθανότητες και η μοντελοποίηση θα είναι παιχνιδάκι.

5) Αυτό που ονομάζουμε "θεωρητικά μαθηματικά" είναι που δίνει στο μαθητή την αίσθηση ότι κάνει κάτι όμορφο και όχι κάτι που θα τον βοηθήσει απλώς να μη τον πιάνει κώτσο ένα σούπερ μαρκετ ή μια τράπεζα.

Αυτή η στροφή στα "πρακτικά ζητήματα" που επιχειρείται παγκοσμίως στα σχολεία θα κάνει (και ήδη κάνει) ζημιά. Αν το παραλληλίσω λίγο με τις ανθρωπιστικές σπουδές , φανταστείτε στο μάθημα της έκθεσης να πούνε οι φιλόλογοι "παιδιά θα αρχίσουμε να μελετάμε κυρίως κείμενα του Καρβέλα και του Φοίβου γιατί αυτά συναντάτε στην καθημερινότητά σας " . Προφανώς τα παιδιά θα ενθουσιαστούν γιατί θα έχει μπει η "πραγματική ζωή " στο σχολείο.Τι θα κερδίσουν όμως ως άνθρωποι? Μάλλον τίποτα. Έχω όμως την εντύπωση ότι το σχολείο είναι αυτό που πρέπει κάποτε να εισβάλει στην πραγματική ζωή για να τη βελτιώσει.

Μπορώ να γράψω πολλά ακόμα , αλλά καλύτερα να αφήσουμε τη συζήτηση να εξελιχτεί.