Η διαμαρτυρίες για το

έχουν βάση για δύο λόγους:
1) Διότι είναι ένα «παράξενο» ερώτημα σε κακή θέση (τοποθετημένο νωρίς) και αυτό είναι ολέθριο για τους καλούς κυρίως μαθητές που πιθανόν κόλησαν, αφού έχασαν χρόνο.
Ναι όταν ο λύτης
δεν βρίσκεται πίσω από το γραφείο του έχοντας πιο πίσω του την Μαθηματική του βιβλιοθήκη φτιάχνοντας και ένα frape και δίπλα το τηλέφωνο για να ρωτήσει αν χρειαστεί, αλλά βρίσκεται σε θέση μάχης ζωής σε περιορισμένο χρόνο για να γίνει φοιτητής (δεν είναι φοιτητής), ο θεματοδότης που δεν λαμβάνει υπ’ όψη τον τεράστιο για την περίσταση παράγοντα ψυχολογία δεν κάνει για αυτή τη δουλειά.
Για να ξεκαθαρίσουμε επιτέλους τα πράγματα, η δυσκολία της επίλυσης του

από ανθρώπους που εκφράστηκαν με θάρρος στο θέμα αυτό δεν έχει να κάνει με το ότι δεν είναι καλοί λύτες (μην τους βγάλουμε και άσχετους). Έχει να κάνει και μόνο με το γεγονός ότι προσπάθησαν να το επιλύσουν στο πνεύμα των διδαγμένων. Στην Α΄ Λυκείου π.χ. η διδασκαλία χειρισμού της έννοιας διάταξη στην επίλυση ασκήσεων και σύμφωνα πάντα με τις οδηγίες καλύπτεται τελείως επιδερμικά, αφού οι ώρες που πρέπει να διατεθούν για το κεφάλαιο αυτό είναι ελάχιστες. Εμπέδωσε για παράδειγμα ο Μαθητής και σύμφωνα πάντα με το πρόγραμμα διδασκαλίας από το Υπουργείο την λειτουργική σημασία του "αρκεί" στις ανισότητες;
Το θέμα λοιπόν δεν είναι να βάλουμε δύσκολο θέμα που η δυσκολία του έγκειται στο ότι στηρίζεται σε ανεπαρκή διδασκαλία της αντίστοιχης θεωρητικής βάσης, αλλά αν βάλουμε δύσκολο θέμα αυτό να γίνει σε τίμιο παιχνίδι.
2) Το θέμα αυτό έχει και δόση πονηριάς παρά εξυπνάδας. Δηλαδή έξυπνο θέμα αυστηρής ανισότητας σημαίνει να απέχει από την τιμή κατά

Το θέμα αυτό είναι της ίδιας νοοτροπίας επίλυσης με το να ζητούσε

, ώστε να βάλουμε στο παιχνίδι και το έτος που έγινε ο διαγωνισμός αυτός.
Ας δούμε την εξής διαδικασία:

αν επιλέξουμε τώρα

τέτοιο που

όταν

, έχουμε βέλτιστη κάλυψη του θέματος που δόθηκε.
Μπαίνει λοιπόν το ερώτημα, γιατί επελέγει ο

και όχι κάποιος άλλος πραγματικός αριθμός;