Μιχάλη, η συνάρτησή σου δεν ικανοποιεί την

. (Το όριο από αριστερά τείνει στο

.
Η πρόταση είναι σωστή. Ας θεωρήσουμε την συνάρτηση
![g:[a,b] \to \mathbb{R} g:[a,b] \to \mathbb{R}](/forum/ext/geomar/texintegr/latexrender/pictures/f0645f3325393e6a976d7b08c9de0a51.png)
με
Τότε η

είναι συνεχής στο
![[a,b] [a,b]](/forum/ext/geomar/texintegr/latexrender/pictures/2c3d331bc98b44e71cb2aae9edadca7e.png)
, παραγωγίσιμη στο

με

και
Αρκεί να δείξω ότι υπάρχει

ώστε

. Αν αυτό δεν ισχύει τότε η συνάρτηση πρέπει να είναι γνησίως μονότονη τόσο στο

όσο και στο

. Λόγω της συνέχειας της

στο

συμπεραίνουμε ότι η συνάρτηση είναι γνησίως μονότονη και στα
![(a,c] (a,c]](/forum/ext/geomar/texintegr/latexrender/pictures/0425cdec60417e93bfbb1720291ef9f4.png)
και

. Ισχυρίζομαι ότι είναι γνησίως αύξουσα και στα δύο αυτά διαστήματα. Πράγματι αν ήταν γνησίως φθίνουσα στο
![(a,c] (a,c]](/forum/ext/geomar/texintegr/latexrender/pictures/0425cdec60417e93bfbb1720291ef9f4.png)
τότε για κάθε

θα είχαμε

και άρα

. Ομοίως αποδεικνύουμε ότι είναι γνησίως αύξουσα στο

. Αλλά τότε συμπεραίνουμε ότι

, άτοπο.
Έγινε μια μικρή διόρθωση μετά από μήνυμα του Κώστα Σερίφη.