Η προσωπική μου άποψη είναι ότι σε μία άσκηση μία απάντηση - λύση δεν πρέπει να είναι το μοναδικό ευρύτερο ζητούμενο, τουλάχιστον από ένα σημείο και μετά. Μεγάλη Σημασία έχει και το περιβάλλον που δημιουργεί, αλλά και οι επιστημονικοί διάλογοι που πιθανόν να βγαίνουν από την δυναμική της καθώς και μεθοδολογικά δεδομένα.
Πιστεύω απόλυτα ότι η άσκηση αυτή πρόσφερε πολλαπλά και αυτό επειδή:
1) Είχε μία πλήρη ενότητα ενός όμορφου γεωμετρικού τόπου,
2) Έδωσε την ευκαιρία να κάνουμε "εναλλαγή" βασικών σταθερών στοιχείων σε ''κινούμενα' και ''κινούμενων'' σε σταθερά γιά να δημιουργήσουμε σύστημα αξόνων, δημιουργώντας γιά επίλυση απολύτως ισοδύναμο πρόβλημα.
3) Είναι (ίσως) ένα Γεωμετρικό πρόβλημα από εκείνα που καταδεικνύουν το ενδεχόμενο: Η ύπαρξη ενός σημείου
δεν συνεπάγεται πάντα και την κατασκευή του.
4) Έδωσε την ευκαιρία να ξαναμιλήσουμε γιά το "θαύμα" με βάση την Θεωρία των ομάδων (Galois) της απόδειξης της μη κατασκευής ενός γεωμετρικού μεγέθους με κανόνα και διαβήτη όταν οδηγούμεθα σε πλήρη πολυωνυμική εξίσωση βαθμού μεγαλύτερου του 2.
5) Γιά να χαρακτηρήσουμε μία τιμή maximum δέν αρκεί μόνο να παρουσιάζεται σε τιμή - ρίζα της πρώτης παραγώγου.
6) Είδαμε τον κατασκευαστικό προσδιορισμό του σχήματος στην θέση που δίνει το μέγιστο εμβαδό, στην περίπτωση του " ίδιου " προβλήματος, όταν ο ένας κύκλος εκφυλιστεί σε σημείο που συνεπάγεται την καθετότητα των

, στη θέση αυτή.
7) Δημιούργησε προϋποθέσεις ανοικτών ερωτήσεων.
Και το σπουδαιότερο είδαμε την διαδικασία κατασκευής ένός καινούργιου μαθηματικού προβλήματος (εδώ από τον Θανάση ο οποίος δέν το επιχειρεί γιά πρώτη φορά) που πάντα δίνει και γεννά, έτσι ή αλλιώς.
S.E.Louridas