ghan έγραψε:cretanman έγραψε:Μία δεύτερη λύση για τη 2η εξίσωση (με την οποία φαίνεται και η ιδέα που κατασκευάστηκε):
Η εξίσωση ισοδύναμα γράφεται

και θεωρώντας τη ως δευτεροβάθμια εξίσωση του

με συντελεστές

βρίσκουμε τη διακρίνουσα

αφού η διακρίνουσα του τριωνύμου

έχει αρνητική διακρίνουσα. Άρα η αρχική εξίσωση είναι αδύνατη.
Την τελευταία εξίσωση που προτάθηκε από το Θάνο πριν από 2 ημέρες (αγνοούσα την ύπαρξή της) την έκανα φέτος στο τελευταίο μάθημα των μαθημάτων που προσφέρει το παράρτημα Ηρακλείου της ΕΜΕ στους μαθητές του Ηρακλείου για να φανεί η αξία να δει κάποιος την εξίσωση ως δευτεροβάθμια ως προς το

Δεν ξέρω την πηγή της αλλά μου άρεσε πολύ η ιδέα...
Αλέξανδρος
Αγαπητέ κύριε Συγκελάκη.
Προσπάθησα να λύσω την εξίσωση

που προτείνατε, με τη μέθοδο που εισηγηθήκατε και οδηγήθηκα σε δύο αντιφατικά συμπεράσματα. Μπορείτε να μου πείτε πιο είναι το σωστό;
Έχουμε:

. Για

δεν επαληθεύεται. Αν

, τότε τη θεωρώ και εγώ «σαν δευτεροβάθμια ως προς

» με
«συντελεστές

» και «διακρίνουσα»

. Αλλά:

. Άρα η

είναι αδύνατη. Εξάλλου:

. Άρα η

έχει ρίζα. Εξακολουθείτε λοιπόν να πιστεύετε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα; Δε νομίζετε ότι, το όποιο συμπέρασμα, πρέπει να βρεθεί με άλλο τρόπο, χωρίς τη «διακρίνουσα»;
Π.χ.
Γ. Σ. Τασσόπουλος
Στην πρώτη περίπτωση, το ότι

σημαίνει ότι η εξίσωση γράφεται ισοδύναμα ως άθροισμα δυο ποσοτήτων, μιας μη-αρνητικής και μιας θετικής και άρα είναι πάντα θετική. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν έχει ρίζες.
Στην δεύτερη περίπτωση, το ότι

σημαίνει ότι η θεωρούμενη εξίσωση έχει "ρίζες" με την έννοια ότι ο άγνωστος

γράφεται ως παράσταση των συντελεστών, επειδή όμως οι συντελεστές είναι συναρτήσεις του

προφανώς δεν έχουμε πάρει ρίζες της αρχικής εξίσωσης, έχουμε πάρει δυο ισοδύναμες εξισώσεις τις οποίες αν λύσουμε τότε θα έχουμε βρει τις ρίζες της αρχικής. Στην συγκεκριμένη περίπτωση αν τις λύσουμε δεν θα βρούμε ρίζες, γιατί πολύ απλά η αρχική είναι αδύνατη.
Αυτό που πρέπει να καταλάβει κανείς είναι ότι η Διακρίνουσα είναι ένας τρόπος να δημιουργούμε ισοδύναμες παραστάσεις, χωρίς να κάνουμε τον κόπο να επαναλαμβάνουμε κάθε φορά την ίδια ανιαρή και κοπιαστική διαδικασία της συμπλήρωσης τετραγώνου. Η Διακρίνουσα δεν είναι μια συνταγή, μια "καφετιέρα" του Θεού που μας γεννάει ρίζες. Μας γεννάει νέες σχέσεις, τουτέστιν ισοδύναμες παραστάσεις της αρχικής όπου συσχετίζουν τον "άγνωστο" (που εμείς έχουμε επιλέξει ποιος θα είναι, το 5 ας πούμε στην ωραία άσκηση του Θάνου) με τους συντελεστές του. Αν αυτές οι νέες σχέσεις μας λύνουν το πρόβλημα ή όχι, δεν είναι θέμα της διακρίνουσας.
Η σύγχυση μάλλον υπάρχει, γιατί στον κλασικό τρόπο που διδάσκεται η Διακρίνουσα στα σχολεία με συντελεστές ανεξάρτητους του

, οι νέες παραστάσεις είναι πάντα ανεξάρτητες του

και άρα μας δίνουν ρίζες της αρχικής εξίσωσης (όποτε υπάρχουν). Αυτό δεν σημαίνει ότι η Διακρίνουσα ταυτίζεται με ένα εργαλείο που γεννάει ρίζες, επειδή το κάνει στην συγκεκριμένη περίσταση και επειδή, στα πλαίσια της γενικότερης συνταγολογίας στα σχολικά μαθηματικά, δεν δίνεται στο μαθητές η πραγματική υπόσταση ενός μαθηματικού εργαλείο, αλλά ξαπλώνεται στην προκρούστεια κλίνη μέχρι να έρθει σε μέτρα εφαρμόσιμα από τον "μέσο" μαθητή.
Στο δια ταύτα, η Διακρίνουσα μας βοηθάει να γράφουμε μια ποσότητα που εμφανίζεται σε μια παράσταση σε δεύτερη δύναμη συναρτήσει των "συντελεστών" -όταν αυτό είναι δυνατό. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Από εκεί και πέρα το αν οι νέες αυτές σχέσεις μας βοηθάνε στην λύση του προβλήματος (π.χ. να βρούμε τις ρίζες μιας εξίσωσης) είναι άλλο ευαγγέλιο.
εντιτ: πρακτικά λέω το ίδιο πράγμα με τον Αλέξανδρο, σε λίγο πιο γενικό πλαίσιο. Το αφήνω για τον κόπο.